przedszkolanek pisze: ↑28 paź 2019, 18:36
jak kliknąłem na główną i zobaczyłem to
aż misiałem dwa razy zmrużyć oczy
ziomkipoziomki właśnie miałem pytać czy istnieje jakaś literatura podmiotu na temat rapsów, nie licząc publicystyki, bo imo nie
jakiś tam typek pisał też doktorat chyba - studium porównawcze filomatów wieleńskich z eldokami itd., pewnie kilka artykułów to tu, to tam i chyba nic więcej
drugie pytanie - jak się pracuje nad dziedziną - było nie było - artystyczną, której nie towarzyszy żaden namysł krytyczny nad czymkolwiek
pytanie trzecie - czy Young Igi i Żabson to hip-hop?
tak żeby było wiadomo na czym stoimy
a ogólniej propsy
Jeśli chodzi o polskie publikacje - jestem zmuszona korzystać z tego, co zostało opublikowane, ale jest tego niewiele. Dlatego odwołuję się też do publicystyki, głównie wywiadów i sama biorę się za przeprowadzanie wywiadów właśnie.
Co do tego, że jest to dziedzina artystyczna - nie do końca się zgodzę. To znaczy, nie tak to ujmuję. Wychodzę od metodologii/narzędzi hip-hop studies, które w Stanach działają prężnie i próbuję jakoś to rozkminić w odniesieniu do polskiej kultury, jej specyfiki itd. Tutaj podrzucam Wikipedię, żeby było wiadomo, o czym mówię:
https://en.wikipedia.org/wiki/Hip-hop_in_academia, tutaj wklejam fragment moich wypocin.
Według badania przeprowadzonego przez NCK w grudniu 2018 roku, hip-hop jest obecnie najpopularniejszym wśród polskiej młodzieży gatunkiem muzycznym. Nie należy jednak zapominać, że jest on nie tylko dziedziną twórczości muzycznej, lecz także niezwykle bogatą kulturą, posługującą się specyficznym systemem komunikacyjnym, dynamicznie reagującą na otaczającą rzeczywistość, a jednocześnie wchodzącą z nią w nieustanny dialog.
Takie kulturoznawcze postrzeganie hip-hopu – jako wspólnoty doświadczenia odbiorców i twórców, która wytwarza teksty kultury, jak w soczewce skupiające najważniejsze problemy społeczne – wypracowane zostało w Stanach Zjednoczonych, gdzie od 2000 roku prężnie rozwija się dyscyplina akademicka zwana hip-hop studies. Pozwala ona badać przez pryzmat kultury hip-hopowej takie zjawiska, jak seksualność, cielesność, męskość, kobiecość, rasizm, przemoc czy patriotyzm. Kwestie te omawiane są w wielu publikacjach, dotyczących naukowego podejścia do kultury hip-hopowej (i stanowiących swoistego rodzaju podręczniki do hip-hop studies), m.in. w zbiorowych monografiach „That’s The Joint! The Hip-Hop Studies Reader”, „The Evolution of Hip-Hop Culture”, „Can't Stop Won't Stop: A History of the Hip-Hop Generation”, a także w czasopiśmie „The Journal of Hip-Hop Studies”. Publikacje te w sposób szczegółowy i wyczerpujący analizują najistotniejsze dla kultury hip-hopowej zagadnienia nierówności społecznych, tożsamości, seksualności, duchowości, autentyczności i lokalności. Traktują przy tym hip-hop nie tylko jako ruch kulturowy, ale zauważają też, że – postrzegany jako system komunikacyjny – stanowi on potężne narzędzie polityczne oraz jeden z najważniejszych filarów współczesnego przemysłu rozrywkowego.
W Polsce jednak nadal powszechne jest traktowanie hip-hopu jedynie jako dziedziny twórczości muzycznej, bez zagłębiania się w jej społeczne i kulturowe tło. W efekcie dominuje uproszczony i zubożony obraz tego zjawiska, którego pogłębione badanie mogłoby dostarczyć materiał badawczy i wiedzę, pozwalającą nie tylko opisać na tym przykładzie współczesną dynamikę procesów transkulturowej adaptacji wzorów kulturowych, ale także zdekonstruować stereotypowe myślenie o wzorach i wartościach kulturowych w ogóle. Zasadne jest bowiem zadanie pytania o to, czy w ramach kultury hip-hopowej można mówić o uniwersalnych wartościach oraz ideach wpisanych w specyfikę tego zjawiska, czy też raczej o indywidualnych postawach, prezentowanych w ramach umownej konwencji.
Badania tak złożonego konstruktu, jakim jest kultura hip-hopowa, nie mogą pomijać wpływu szybko zmieniającej się rzeczywistości medialnej, ponieważ to przede wszystkim w jej ramach transmitowane są dziś istotne dla tej kultury treści, następnie poddawane procesom translacji i adaptacji w warunkach lokalnych, aby dzięki temu jak najlepiej zrealizować imperatyw autentyczności, warunkujący funkcjonowanie wspólnoty doświadczenia. Obecnie proces ten zachodzi zarówno poprzez „tradycyjną” dystrybucję utworów muzycznych, jak i w ramach licznych dyskusji i interakcji w mediach cyfrowych. Nowy obszar praktyk kulturowych, który wyznaczają prosumpcjonistyczne media społecznościowe, pozwala również bardzo dokładnie zbadać i zweryfikować, jak obecnie hierarchia wartości deklarowana przez sprofesjonalizowane środowisko hip-hopowe ma się się do postaw i autoprezentacji jej twórców-amatorów i odbiorców w Sieci.
