Podoba mi się ten tekst, niecały, ale do pewnego momentu to najlepsze co do tej pory o tym utworze napisano. Mniej więcej do momentu, w którym wyszedł z kolegi "lewak feminista", ale przede wszystkim komunista.
Poza tym skytykował projekcje innych publicystów, po czym sam się wziął za projektowanie. Bo np. nie zgadzam się, że wszystko tam jest w opozycji do biednych/normalnych domów. W ogóle mało tam jest tej opozycji. To właśnie ta opozycja jest projektowana. Nigdzie nie wyczytałem w tym kawałku np. tego, że rodzice z biedniejszych domów nie byliby skłonni na ciepło i oddanie nerek i serca, co autor sugeruje. Tak samo jak nie widzę rasizmu w "Klubowych", już bardziej ten mizoginistyczny acz powierzchowny ból dupy, że "ona woli Erasmusa".
Ale poza tym z większością się zgadzam. Też z tym, że sam wydźwięk kawałka ma 2-3 dna i może być traktowany po trochę jako akt oskarżenia i powód do "dumy" jednocześnie. Jako właśnie manifest nihilizmu, w którym miesza się poczucie dumy i wstydu, krytyki i może nie tyle aprobaty, co jednak akceptacji i jakiegoś mianownika wspólnoty, więzi.
No i też, nie wiem czy to celowo, ale użycie tytułu rozdziału "Nasza Klasa" przypomniało mi trochę, żeby się rozejrzeć intertekstualnie i zestawić np. ze słynną piosenką Kaczmarskiego o właśnie takim tytule, co też daje fajny efekt. Bo można to zestawić jako manifesty dwóch pokoleń, nawet jeśli ten współczesny byłby z gwiazdką czy to manifest czy nie.
I sorry, za innymi avatarami nie nadążam, kojarzę Cię od dzisiaj. Ale sama potrzeba ich zmieniania mówi o Tobie wiele, i jak ważne dla Ciebie jest to miejsce, internetowe osiedle z ziomkami.
Discord
