[gatunek] Dungeon Synth

[jogi]

Aha znaki

[baqlashan]

Przecież te melodie to brzmią jakby je jakiś pięciolatek komponował podczas pierwszej nauki gry na keyboardzie.

a Firma ci sie podoba

lol, przecież firmowe bity na zddu (bo chyba do tego pijesz) są o wiele bogatsze muzycznie niż ta dungeonowa propozycja Ediego.

[jogi]

Duuużo. Barok tam kipi aż.

[baqlashan]

przeskipuj se ten albumik ediego do jakiegokolwiek momentu i pogódź się z tym, że tych wypierdów nie da się nawet zaklasyfikować pod definicję melodii. tam pod tym brzmieniem nic się nie ukrywa, kompletnie nic. w przypadku bitów na zddu mamy przede wszystkim zgrabne kompozycje łączące klasyczny sampling (na dość dobrym poziomie) z fajnymi podziałkami rytmicznymi na perkusji, nieoczywiste bassline'y i jak na tamten moment top klasa skrecze.
rozumiem subiektywizm, ale jeśli naprawdę nie dostrzegasz tej przepaści jakościowej no to nie widze za bardzo sensu prowadzenia tej dyskusji, bo to tak jakby ktoś mnie przekonywał, że ziemniaki z patelni oferują większe bogactwo smaku niż pizza neapolitańska. tym bardziej jest to druzgoczące na niekorzyść tamtego wysrywka, bo kwestia jest taka, że dungeon synth musi mieć te jebane epickie, podniosłe melodie żeby w ogóle spełniał swoje założenia gatunkowe - w przypadku bumbapu, a tym bardziej ulicznego bumbapu - nie ma żadnego nastawienia na bogactwo produkcyjne, a mimo to płytka firmy broni się pod tym kątem i to z nawiązka, co już wykazywali mądrzejsi i bardziej osłuchani ludzie ode mnie.

[jogi]

Dostrzegam, dostrzegam. Porównanie ziemniaków do pizzy świetne.

[baqlashan]

Nadal mające więcej sensu niż porównywanie firmy do dungeon synthu

[jogi]

Nie można porównywać.

[eddy_wata]

(chodzi o całą płytę DCD within the realm of a dying sun)
o ja pierdole ale arcydzieło a Xaviera to niech mi na pogrzebie grają
czemu ja wcześniej nie znałem tej płyty, jak to jest zmixowane, jaki wokal miał wokal Perry w tamtych czasach, jak monumentalne a jednocześnie proste są te kompozycje 9,9/10 polecam każdemu

[dr zjeb]

Sprawdź też koniecznie jak Brendan poradził sobie z greckimi rebetiko