ŚLIZGAWKA

OKŁADKA

1. Blue
2. When the Gods Meet (feat. Ishe)
3. True & Livin'
4. Miles Davis
5. The Feeling (feat. Jacinto Rhines)
6. Music Is My Everything feat. Choosey & Jimetta Rose)
7. Bright As Stars (feat. Aceyalone, Iman Omari & Ishe)
8. Blue As I Can Be
9. You Ain't Never Been Blue
10. Miles Away (feat. C.S. Armstrong)
11. Troubled Water (feat. Gappy Ranks)
12. Roots of Blue (feat. Jacinto Rhines)
13. African Dream (feat. Gappy Ranks & Aloe Blacc)
14. Requiem of Blue (feat. Fashawn)
15. The American Dream (feat. Miguel & The Last Artful, Dodgr)
16. Dear Lord (feat. Jimetta Rose)
17. To The Fall, But Not Forgotten
18. All The Blues
19. Spread Sunshine
20. The End (feat. Dag Savage, Cashus King & ADAD)

https://music.apple.com/pl/album/miles/1512139537?l=pl

SPOTIFY

YOUTUBE

the feeling
https://youtu.be/zc3SUQ_6wFA

roots of blue
https://youtu.be/rxmYD2U9Ano

ładnie lecą z singlami, też bardzo czekam

Poprzednie albumy tego duetu znakomite, także czekam również

single super. czekam na to bardzo. mocno niedoceniony duet.

Czekam. Below The Heavens klasyk.

Za taki rap puszczalem majątek.

Album już dostępny.

Kurde długawe to mocno. No ale lubiłem bardzo Below The Heavens więc dam szansę

Jest fajnie, ale skróciłbym o połowę

super double album
nic bym nie skracał

pojawił się też nowy, niskobudżetowy teledysk

Bardzo fajnie wyszło, ale są słabsze momenty szczególnie muzycznie. The Feeling ma bardzo bardzo irytujący posmak truskulu, American Trwam też, African Dream brzmi infantylnie i jeszcze to reggae, Requiem jakby robione przez Ośkę na Atari. Ogolni e to czepiam się bo całość jest spójna, fajna. Blu jest z tych mc's co nie mają emocji w głosie ale za to mają lyrics i bars. Wersy o Stocktonie i jazz są kozackie. 7/10

light 9 i żółty flanel od melona

bo to świetna płyta jest. w sumie trueschoolowa, a w tym wszystkim różnorodna.

ja pierdole album 1.35h
a myslalem ze flowers bylo za dlugie

pojebani
komu chce sie tyle siedziec nad jednym albumem

o taki truskul nic nie robiłem.

mimo iż ciężko mi ostatnimi czasy słuchać albumów dłuższych niż 40 minut (z reguły przez ich nierówność lub przegadanie/przekombinowanie), to tutaj lecę sobie z pełnym odsłuchem już z 10 raz i wchodzi to gładziutko. może to mój sentyment do wersów i stylówki Blu, może to w ogóle bezwarunkowa miłość do tego idealnie skrojonego duetu, który tworzą z Exilem (na Below The Heavens mnie zaczarowali i od tamtej pory sprawdzam wszystko), ale zdaje mi się, że na tle innych stricte truskulowych płyt z ostatnich miesięcy, czy nawet lat, Miles jest najpełniejsza, najbardziej dojrzała, mimo wszystko różnorodna i co najważniejsze - świeża i bujająca. Blu wciąż ma flow, barsy i jest zaciekawiającym opowiadaczem, a Exile przekopał chyba wszystko co było do przekopania u źródeł tego gatunku. i według mnie wybrał super smaczne motywy, cytaty, sample. niektóre z nich mogą wydawać się oczywiste albo banalne, ale gdy jest to przyrządzone tak precyzyjnie i z głową, to myślę, że nikt kto trzyma jeszcze truskul w serduszku nie oprze się, żeby przesłuchać przynajmniej kilka razy. choćby po to, by pobujać głową, rozmarzyć się i powspominać złote lata. ta płyta ma w sobie wschód i zachód, beztroskę i melancholię, całość jest plastyczna, miękka i daje full dobrej energii. oczywiście mogłaby to być produkcja bardziej zwarta - po takim dość nudnawym The Feeling, mogłaby wjechać jakaś ożywcza petarda, a jest snujące się w nieskończoność Music is My Everything w duchu Badu (z super dęciakami co prawda, ale już mniej super wokalizą w refrenie). i potem znowu prawie 6 minut z Bright As Stars, czyli z numerem, którego mogłoby nie być w sumie i nic by się nie stało. no ale poza tym jest kozacko! GangStarrowe Blu As I Can Be napierdala jak złe (i ta końcóweczka - esencja!), turboklimatyczne You Ain't Never Been Blue na pięknym samplu, nie mówiąc o tych korzennych trackach typu Miles Davis, Roots of Blue, czy Troubled Water . goście nie wnoszą nic szczególnego, ale w większości wklejają się w klimat i nie przeszkadzają. podsumowując, oprócz wspomnianego Bright As Stars, wyrzuciłbym Dear Lord, American Dream i naiwne szablonowe African Dream. wtedy byłoby idealnie. ale i tak jest bardzo dobrze i chyba na taką płytę od tego duetu czekałem. piękne ukoronowanie ich wspólnej hip-hopowej drogi i zarazem przepyszny hołd dla muzyki rap i jej korzeni.

https://pitchfork.com/reviews/albums/bl ... lled-life/
7.7
I zasłużenie chyba. Dobry album. Nie wiem jak Wam, ale mi vibe'em bardzo przypomina albumy Masta Ace'a: Disposable Arts i A Long Hot Summer. Co jest sporym komplementem.

ja bym dał co najmniej osiem. melon dał dziewiątkę, ale nie dziwi mnie to specjalnie, bo często oceny jego i pitchforka się różnią.

Ja z kolei zawiodłem się trochę, nie jest źle, ale jest nudno, no i dość przewidywalnie przynajmniej dla mnie. Może to przez długość? Niby są tu fajne momenty, ale na dłuższą metę trochę ziew Na "Below The Heavens" Blu rapował z pasją, emocjami i ogólnie o wiele lepiej niż na tym albumie. Chyba jestem truskulem, ale nie podszedł mi ten projekt . Dam jeszcze jedną szansę ze względu na miłość do ich pierwszej kolaboracji, obym się przekonał.

Wreszczie sie za to zabrałem. I w sumie wypada podbić mi kolege clockers w całości. Jedna z lepszych rzeczy w tym roku w truskulu jak narazie dla mnie. Bedzie długo i przez długie sesje słuchane.