ŚLIZGAWKA

Spoiler

1. The Genesis [prod. Faith Newman & Nas]
2. N.Y. State of Mind [prod. DJ Premier]
3. Life's A Bitch (feat. AZ) [prod. L.E.S.]
4. The World Is Yours [prod. Pete Rock]
5. Halftime [prod. Large Professor]
6. Memory Lane (Sittin' in da Park) [prod. DJ Premier]
7. One Love [prod. Q-Tip]
8. One Time 4 Your Mind [prod. Large Professor]
9. Represent [prod. DJ Premier]
10. It Ain't Hard To Tell [prod. Large Professor]

https://itunes.apple.com/us/album/illmatic/662324135

Spoiler

Album, którego nie trzeba przedstawiać.
Mija dziś równiutkie 25 lat od premiery. Ćwierć wieku. U mnie słuchane do dziś, mam spory sentyment do tej płyty.

dalej twierdze ze w samym 94 wyszły przynajmniej 2 lepsze albumy od tego
Niemniej jednak klasyk oczywiście i w sumie chyba od tego albumu zacząłem słuchać rapu ze stanów.
Represent i One Love na pamięć


Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk

chozen pisze:dalej twierdze ze w samym 94 wyszły przynajmniej 2 lesze albumy od tego
Niemniej jednak klasyk oczywiście i w sumie chyba od tego albumu zacząłem słuchać rapu ze stanów.
Represent i One Love na pamięć


Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk

Jakie to albumy?

bvng pisze: ↑19 kwie 2019, 11:39

chozen pisze:dalej twierdze ze w samym 94 wyszły przynajmniej 2 lesze albumy od tego
Niemniej jednak klasyk oczywiście i w sumie chyba od tego albumu zacząłem słuchać rapu ze stanów.
Represent i One Love na pamięć


Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk

Jakie to albumy?

albumy od Outkast, Bone Thugs N Harmony, DJ Screw, DJ Paul, Koopsta Knicca, Scarface, Lord Infamous wyżej stawiam od Illmatic mimo sentymentu do debiutu Nasa

ready to die, the main ingredient


Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk

O albumie napisano już wszystko ale warto dodać, że wersja Live from the Kennedy Center jest równie zajebista.

Wracam do tego materiału bardzo często. Pierdolony klasyk

Gdy wszyscy wierzyliśmy w track czwarty z Illmatic

Klasyk nieśmiertelny, ale w przeciwieństwie do wielu nigdy nie uważałem go za najlepszy album w historii, a nawet nie umieściłem go w top10

Ćwiczeniowiec mi spropsował koszulkę z okładką tej płyty. Sam nie wracałem do tej płyty już kilka lat, ale w gimnazjum jak miałem zajawkę na klasyki to zapętlałem razem z it was written

Wlasnie odpalam te plyte po raz pierwszy w zyciu. Zyczcie powodzenia

i jak? [mention]FÜRDIEGANG[/mention]

seria Architects of Illmatic od Mass Appeal, krótkie monologi (około 3 minuty każda) m.in. Large Professora i Premiera

Spoiler

moim ulubionym numerem zawsze było It Ain't Hard to Tell, ten sampel z MJa został użyty kurwa perfekcyjnie

vampmoney pisze: ↑19 kwie 2019, 12:09 albumy od Outkast, Bone Thugs N Harmony, DJ Screw, DJ Paul, Koopsta Knicca, Scarface, Lord Infamous wyżej stawiam od Illmatic mimo sentymentu do debiutu Nasa

Nie no, że niby Southern Playa lepsze od Illmatika? Co do reszty typów to powiem tak - ogólnie sporo się ujmuje Illmatikowi na zasadzie wskazywania innych pereł z tamtych czasów i niejako niesprawiedliwego wywyższania ich z faktycznego miejsca w hierarchii, czego sam padam często ofiarą. Nie widziałem sensu by dawać Illamtica w moim osobistym rankingu top płyt, bo i tak wiedziałem, że ta płyta wygra całe zestawienie, ale po czasie takie podejście wydaje mi się nieco przekorne i niesprawiedliwe właśnie.

Zauważyłem trend, iż przeciętny post-słuchacz w dobie internetu ma przeczucie, że o definitywnych klasykach zostało powiedziane już wszystko, i stara się stworzyć nowy kanon klasyków. Panuje przeświadczenie, że wszystkie rzeczy uważane powszechnie za niepodważalnie klasyczne są overhyped, i faktycznie w wielu przypadkach tak jest - ale Illmatik to ostatnia płyta, która powinna padać ofiarą tej retoryki. Ta płyta przypieczętowała wszystko to co zrobili Juice Crew, Boogie Down Productions i Rakim z Erykiem, ta płyta to definicja nowojorskiego brzmienia. Kropka. Jedna z najważniejszych płyt w historii rapu, która do teraz się broni swoim brzmieniem, warstwą liryczną, wykorzystywaniem przestrzeni na bitach - płyta kompletna. Hip Hopowe Kill em All.

Ostatnimi tygodniami wracałem do klasyków wschodniego wybrzeża, no i nie ma złudzeń - to są wyśmienite rzeczy i kopalnia genialnej muzyki, znak tamtych czasów i tamtego miejsca gdzie hip hop się narodził, obcowanie z tymi płytami daje wgląd w hip-hop sam w sobie, jako gatunek nieskażony zachodnimi czy południowymi wpływami. Wszystkie te płyty przerobiłem już w gimnazjum, przekatowałem na wszystkie możliwe sposoby (do hectica mi oczywiście baaaaaardzo daleko) i jak wszedł przesyt materiałem to zacząłem kopać głębiej, szukać nowych nurtów i nowego sposobu wyrażania się w hip hopie. Co nie zmienia faktu, że takie Enter The Wu to nadal genialna płyta, a nie słuchałem jej co najmniej 4 lat! Kocham scenę Memphis i jakbym musiał wybierać, to CHYBA wskazałbym ją zamiast Nowego Jorku - ale oddajmy cesarzowi co cesarskie.

A co do płytek tak na serio lepszych w 1994 to oczywiście Ready to Die.

Imo jest to jedna z tych płyt o których statusie nie ma co dyskutować. To znaczy, można ale po co? Absolutnie bezbłędna, cudowna, wszystko się na niej zgadza, niczego nie brakuje. Zajebisty gospodarz, zajebista muzyka, przeklimat, przestrzeń, klasyczne barsy, charyzma. No kurwa kocham.

Bo tak to już jest z tym albumem, że nie jest najlepszy, ale chyba największym klasykiem już tak - naznaczył erę, przetrwał próbę czasu, dla wielu był początkiem i odnośnikiem kultury.

W zasadzie jakby wymieniać ulubione tracki, to zdecydowanie N.Y State of Mind, Respresent, It Ain't Hard to Tell, Life's a Bitch, The World is Yours, ale to zawsze pięknie wjeżdża jako całość i jest prawdopodobnie albumem, który odsłuchałem najwięcej razy z wszystkich. Wracam często i dzisiaj poleciało na słuchawkach przy sprzątaniu.

Pewnie za 20 lat też tak będzie. Nieśmiertelne brzmienie. Time is illmatic.

To wcześniej na głośnikach laptopowych słuchałeś?

odpalajcie sobie w 28 urodzinki