ŚLIZGAWKA

Obraz przedstawia Dr. Luisa Simarro Lacabrę, zasłużonego psychiatrę i członka Institución Libre de Enseñanza (Wolnego Instytut Naukowego), wraz z asystentem w otoczeniu innych naukowców, podczas pracy w laboratorium.

Sorolla uchwycił tę scenę podczas jednej z wizyt w domu doktora Simarro, wielbiciela sztuki i jego wieloletniego bliskiego przyjaciela. Będąc pod wrażeniem uważnej obserwacji uczniów i kolegów doktora, zainspirowany Sorolla od razu rozpoczął pracę nad dziełem, wracając co wieczór do laboratorium.

Heliogabal był krewnym żony Septymiusza Sewera, który pomógł wstąpić na tron Makrynusowi po zamordowaniu Karakalli. Heliogabal obalił jednak Opeliusza Makrynusa i szybko zajął się coraz bardziej ekscentrycznymi rządami w Imperium Rzymskim. Jego przydomek był konsekwencją roli, jaką pełnił wcześniej w świątyni syryjskiego boga słońca, El Gabala. Był tam kapłanem. Kult tego boga Heliogabal próbował rozpowszechnić w Rzymie, pomimo że był obrzezany. Chciał on bowiem pokazać ludowi swoje wielkie oddanie bóstwu.
Heliogabal świadomie obrażał rzymskie zasady moralne i religijne, stawiając stożkowaty czarny fetysz wykonany z kamienia, który był symbolem boga słońca i stanął na Wzgórzu Palatyńskim. Poślubił główną westalkę, tym samym chroniąc ją przed pewną śmiercią. Rzymianie byli bardzo oburzeni seksualnymi ekscesami Heliogabala, jak również licznymi małżeństwami, które zawierał. Jego związki były zarówno heteroseksualne, jak i homoseksualne. Dziś powiedzielibyśmy, że cesarz był transgenderystą. Nie tylko ludzie żyjący w czasach Heliogabala wypowiadali się o nim niepochlebnie. Obecnie historycy również nie mają zbyt wiele dobrego do powodzenia o cesarzu. Cierpliwość Rzymian ostatecznie się wyczerpała i skończyło się na tym, iż Heliogabal został zamordowany w wyniku tajnie przygotowanego spisku, za którym stała jego własna babka.

Te dwie postaci na obrazie, to prawdopodobnie córki C.W. Eckersberga, Julia i Emilia, które pomimo swoich małych rozmiarów były dorosłe w czasie gdy modelowały do tego obrazu Eckersberga. Artysta ustawił kobiety przy jednym z okien studia, które wychodzi na Kongens Nytorv. Nie wyglądają one przez okno, a czytają książkę. Ich pozycja obok wysokiego parapetu sprawia, że wyglądają na mniejsze, niż w rzeczywistości są. Scena z tymi dwiema kobietami jest praktycznie pozbawiona treści narracyjnych.

Rzeczywistym tematem obrazu zdaje się być pokój, w którym mieści się ta scena. Jest wyraźnie skonstruowany, z silnie akcentowanymi światłami i powierzchniami. Wszystkie elementy są idealnie zbalansowane ze sobą, ciemna zasłona jest połączona z częściowo lub całkowicie oświetlonymi okiennicami podkreślając powierzchnię, która jest powtarzalna, ale przełmana przez drabinkę i pudełko na farby stojące na taborecie; gęste światło w pokoju jest starannie zharmonizowane z jaśniejszym światłem z zewnątrz.

Tak, jak w wielu jego pracach, Eckersberg używał matematyki i zasad perspektywy do stworzenia świata gdzie wewnętrzna harmonia, określana przez racjonalne prawa natury, mogłaby powstrzymać chaos.