ŚLIZGAWKA

Clarke Arthur C - Spotkanie z Ramą (1973)

Klasyczne clarkowskie hard sf; nie poczytasz tu o wewnętrznych rozterkach bohaterów, za to dostaniesz świetny, techniczny opis eksploracji nieznanego i milczącego(?) obiektu pozaziemskiego. Zmagania bohaterów z geometrią 3D przypomniały mi trochę: z jednej strony zabawy z linką przy 0 G w Grze Endera, z drugiej - relatywistyczny świat z Robota Snerga. A koniec końców, jak u Lema, za ciency jesteśmy na to wszystko, a świat wcale nie jest antropocentryczny. Polecam, nie za długie - takie w sam raz. Niestety, potem wyprodukowano pierdyliard banalnych sequeli (#zrobili z niej dziwkę).

Dick Philip K - Radio Wolne Albemuth (1976)

Pierwsza przymiarka Dicka do Valisa. Pierwszą połowę kapitalnie mi się czytało - opis życia przegrywa w miasteczku uniwersyteckim, kolegującego się z samym Dickiem (również bohaterem książki). Potem, rzecz jasna, następuje wielkie JEB! różowym promieniem, czas zatrzymuje się w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, wjeżdżają tajne służby, złe kobiety itd. No można przeczytać jak się jest fanem.

Keyes Daniel - Kwiaty dla Algernona (1959)

Pamiętnik opóźnionego w rozwoju chłopa, któremu na skutek eksperymentu zaczyna rosnąć IQ i staje się naukową atrakcją. Choć od początku wiadomo jak to się skończy, czyta się świetnie, i ma jakiś taki vibe klasyków typu Huxley czy 1984. Koniecznie!

Vonnegut Kurt - Syreny z Tytana (1959)

Vonnegut w formie. Na początku myślisz że czekają Cię heheszki w stylu Hitchhiker's Guide to Galaxy, ale szybko humor robi się coraz bardziej wisielczy a sytuacja bohaterów - coraz bardziej beznadziejna. Fabuła to coś w rodzaju Autostopem... meets Rzeźnia numer 5. Nie no super.

Zacząłem też Wszyscy na Zanzibarze Brunnera - ponoć książka jest fantastyczna, świetnie przewidziała dzisiejsze życie w czasach przeludnienia i ADHD, ale poległem - nie mogę przebrnąć przez ten rwany, reklamowo-informacyjny bełkot. Może wrócę jeszcze.

Pamiętam - Piotr Stankiewicz

Bardzo prosta w swojej formie książka. Jest to zbiór wspomnień z których każde zaczyna się od słowa Pamiętam...
Autor urodzony w 1983 r. przechodzi przez trzy dekady życia przeplatając wspomnienia prywatne, z takimi które łączą całe pokolenia.
Zaskakujące jak wiele wspomnień pokrywa się z moimi mimo, że dzieli nas 15 lat życia. Fajna publikacja, żeby obudzić nostalgię i przypomnieć sobie drobne pierdoły, które kiedyś były codziennością, ale mózg wyrzucił je z pamięci.
Jednak im dalej tym gorzej, zwiększa się liczba wspomnień bardzo osobistych i nie są już tak interesujące.
W każdym razie polecam ludziom urodzonym w latach 80/90.

Kurwa mać, kończę czytać książkę i autentycznie płaczę jakby mi ktoś w rodzinie umarł bo zostało mi już tylko jakieś 200 stron, przeżywam dosłownie żałobę, nie jestem w stanie egzystować z myślą że skończę ją czytać, jakby moje życie po niej miało stracić sens a nie mogę się od niej uwolnić i czytam ją dosłownie w każdej wolnej chwili. Serce mi się rozlatuje niech to chuj strzeli

d3nt pisze: ↑16 sie 2024, 15:05 Kurwa mać, kończę czytać książkę

Spoko, ale będziesz nas trzymał w niepewności co to za książka cię tak ruszyła?

A to jest jakaś druga jeszcze?

Jest ale po trzeciej okazuje się, ze wszystkie są o tym samym...

Skończyłem właśnie Wspólny pokój, świetna literatura, trochę mi przypomina Na Dnie Gorkiego, i zabawny zbieg okoliczności, bo X rozdział się zaczyna od wspomnienia Turgieniwa Ojców i synów, a akurat te książkę dostałem tydzień temu od znajomej przypadkowo, więc naturalna kolejność

Teraz skończyłem Ojcowie i dzieci Turgieniewa, świetna powieść, fajne rozkminy ideologiczne i dyskusja starość – nowość, przyjemnie się czyta i interesująco kończy, tylko ma dziwne odzywki w stronę czytelnika przełamując barierę czwartej ściany. Miły akcent od rosyjskiej literatury, do której ostatnio się zraziłem próbując czytać wojne i pokój i niemalże rzygając z nudy od tych opisów typu szlachcic rzekł do hrabiego jakiegoś tak, hrabina jakaś tam wypowiedziała się w kierunku księżnej, jebać to.
Tera kończę Człowiek przemieniony w wilka, i Piasecki nadal jest przechujem, najlepszy polski pisarz w XX wieku imo, plus jest zabawny wierszyk przytyk w stronę Czesława Miłosza, niesamowite życie miał ten skurwiel

Jasek pisze: ↑24 sie 2024, 18:31 Tera kończę Człowiek przemieniony w wilka, i Piasecki nadal jest przechujem, najlepszy polski pisarz w XX wieku imo, plus jest zabawny wierszyk przytyk w stronę Czesława Miłosza, niesamowite życie miał ten skurwiel

niedawno mialem pierwsza stycznosc z tym panem w postaci 'kochanka wielkiej niedzwiedzicy' i wrazenie bardzo dobre, bedziem leciec z kolejnymi pozycjami

Czytam aktualnie Wiernego ogrodnika, niby klasyk ale męczę to okrutnie

moody pisze: ↑25 sie 2024, 9:39 Piasecki nadal jest przechujem

ja lecę z Luceferem teraz i jest gruby lot. No chłop jest mistrzem. We wstępie wydawca porównuje ten tytuł z Folwarkiem Orwella i słusznie dochodzi do wniosków że Piasecki jest lepszy. Subtelny, czarny chumor bez ubarwiania,
bez trikow takich jak antropomorfizacja, a dosadnie, bezwzględnie i pięknym językiem.

Kazuo Ishiguro - Klara i słońce

Dowiózł pan noblista już po otrzymaniu Nobla. Dystopijne s-f na najwyższym poziomie. Bardzo podoba mi się sposób narracji prowadzonej przez droida: bardzo uważny, pełen detali, ale też ze swoimi limitami w pojmowaniu rzeczywistości. Przez to cały świat poznajemy też nie w pełni, nie znamy wszystkich motywów, nie ma skupienia na polityce, wszystko się kręci wokół ten jednej, "małej" historii dotyczącej istoty człowieczeństwa.

Dawno nie przeczytałem książki w taki sposób, że nie sięgałem po nic innego od początku do końca, zwykle czytam kilka rzeczy na raz, a to mnie zaabsorbowało od początku. Trochę też się zaskoczyłem tym s-f, bo czytałem dwie jego powieści i obie były osadzone w normalnym świecie, ale słynne "Nie opuszczaj mnie" to też s-f, muszę nadrobić.

Cokolwiek powiesz, nic nie mów - Patrick Radden Keefe

kolejna po imperium bólu książka tego autora którą pochłonąłem w kilka dni. ogrom szczegółów i faktów a mimo tego czyta się to niesamowicie lekko i historia osadzona na faktach pochłania czytelnika jak najlepszy kryminał. gorąco polecam

Dipo Faloyin - Afryka to nie państwo

Łamanie kołem stereotypów o Afryce. Bardzo luźny język, fajna forma, bardzo poważne tematy (problem zrabowanych dzieł sztuki) przeplatają się z luźniejszymi (wojny o ryż jollof). I przede wszystkim Faloyin ukazuje to, że nawet jak wiemy, że Afryka to nie państwo, to bardzo często traktujemy ten kontynent właśnie w taki sposób, bo wpadamy w skróty myślowe albo uczymy się z popkultury jednego, niesamowicie płytkiego obrazu.

Jose pisze: ↑11 wrz 2023, 16:39 No i tera czytam:
Stanisław Witkiewicz - Pożegnanie jesieni
I to takie "Ślepnąc od świateł" międzywojnia.

opisem zacheciles, mialy byc poscigi dorozkami strzelaniny skurwysyny, a tu jak na razie tylko jakies pierdolamento o filozofii i metafizyce. jakby to ujela barbara bialowas: slowa, slowa, slowa

Nie lubię Witkacego, kumam że to jakaś mistrzowska składnia, kunszt formy i w ogóle wybitny twórca, prowokator, Postać; ale wszystko co od niego czytałem jest, kurwa, nudne i toporne w czytaniu

tutaj tu chyba raczej prosto, wyraziści bohaterowie, ćpanko, ruchanko i kombinowanie, także jak @moody przebrniesz przez ten dialog bohaterki z księdzem, bo pewnie do tego pijesz, to będzie lepiej, chyba że stylówka odrzuca. kojarzę tylko "Szewców" od niego z liceum, ale nie porwali mnie (jak każdy dramat), planuję "nienasycenie" kiedyś tam, bo też propsowane

No jesli chodzi o wartkość akcji, to nie jest to główna cecha nienasycenia, dla mnie raczej fabuła była tam pretekstem dla wplatania kilkustronowych rozkmin przykładowo o ciągłości jażni, jeszcze bardziej w niedokończonym jedynym wyjsciu gdzie nawet wplatane było jechanie po nazwiskach z członkami związku literatów polskich w sensie obcowanie z umysłem tego autora jest ubogacające intelektualnie jak mało co, ale jako czysta rozrywka to nie wiem

ja przeczytałem ostatnio
wszystko mam bardziej o autyzmie 3,5/5
aniołowie o brudnych twarzach o futbolu w argentynie - trochę się męczyłem na początku jak opisywał czasy prehistoryczne, ale ogólnie zajefajna przygoda ta książka 4/5
medal od pana boga słabsze od śmierci pięknych saren, ale nadal przyjemne 3,5/5

@Jose jakbys zgadl - jestem wlasnie na tej dyskusji heli z ksiedzem. poczatek ksiazki zapowiadal sie lepiej i skoro mowisz, ze pozniej tez bedzie ciekawiej, to lecimy dalej