Re: Ten Typ Mes
: 16 gru 2024, 13:51
Na szybko z pomoca chataJasion94 pisze: ↑15 gru 2024, 19:08Hahato serio byłby dobry materiał na pastę, gdzie jakiś anon z spierdolonym życiem, jedna noga w alkoholizmie, całe życie bez dziewczyny, z toksycznych rodzicami, postanawia posłuchać rad ludzi z neta, i za pieniądze odłożone z kolchozu jedzie na terapię, i spotyka tam takiego Mesa. Wszystko zakończone powrotem do piwnicy, zaslonieciem firan w oknach, odpaleniem pornhuba, i powiedzieniem przez anonka Pierdole to
Spoiler
Siedzę w tym cholernym pokoju z plastikowymi krzesłami ustawionymi w kręgu. Wszyscy milczą, bo nikt nie chce zaczynać. Pani terapeutka uśmiecha się zachęcająco, ale jej wzrok mówi: “Prędzej czy później i tak wyciągnę to z was, więc lepiej zacznijcie już teraz.” Myślę sobie: co ja tu, kurwa, robię? Przecież mogłem siedzieć w domu, grać w coś albo przynajmniej spać.
Pół roku czytania tych pierdół w internecie o „braniu życia za rogi” i „terapii, która zmienia wszystko” i proszę bardzo – oto ja, przegryw z wyboru, który myślał, że za kasę odłożoną z kolchozu kupi sobie nowe życie. A teraz siedzę tutaj, otoczony ludźmi, którzy wyglądają tak samo zjebanie jak ja. Idealne towarzystwo, można powiedzieć.
Wtedy wchodzi on. Mes. Typ jak z reklamy kawy albo biografii na TEDx. Wysoki, elegancki, pewny siebie. Siada naprzeciwko mnie, przeciąga się i zaczyna nawijać, jakby to była jego prywatna scena.
– Wiecie, kiedyś też miałem ciężko. Ale człowiek musi zrozumieć, że sam trzyma ster swojego życia – mówi tym swoim dźwięcznym głosem, a mnie od razu trafia szlag. – Wystarczyło mi parę lat pracy nad sobą, trochę książek o rozwoju, no i joga. Joga zmienia wszystko.
W głowie słyszę syreny alarmowe. Książki o rozwoju. Joga. Co jeszcze? Chodzenie boso po trawie? Oddychanie świadome? Pewnie za chwilę powie, że wystarczy wstawać o piątej rano i pić wodę z cytryną, żeby zostać lepszym człowiekiem.
Próbuję się skupić, ale ten typ nie daje mi spokoju. Wszystko, co mówi, brzmi jak obwinianie. Nie wyszło ci w życiu? Sam jesteś sobie winien. Żyjesz w piwnicy? Bo nie chciało ci się wstać z łóżka. Masz depresję? Pewnie dlatego, że nie biegasz rano po parku.
Na samą myśl, że miałbym jeszcze raz tu przyjść i słuchać tego buca, robi mi się niedobrze. Wytrzymuję godzinę, potem zrywam się z miejsca i wychodzę bez słowa.
Wracam do piwnicy. Wchodzę do środka, pierwsze co robię, to zasłaniam te cholerne firany, bo światło i tak mnie wkurwia. Otwieram laptopa, odpalam Pornhuba, zakładka „dla ciebie”. Znajomy widok. Sięgam po piwo, które czeka w lodówce, i w tym momencie dociera do mnie coś dziwnego: po raz pierwszy od dawna czuję ulgę.
– Pierdolę to – mówię na głos.
I nagle wszystko wraca na swoje miejsce.
Pół roku czytania tych pierdół w internecie o „braniu życia za rogi” i „terapii, która zmienia wszystko” i proszę bardzo – oto ja, przegryw z wyboru, który myślał, że za kasę odłożoną z kolchozu kupi sobie nowe życie. A teraz siedzę tutaj, otoczony ludźmi, którzy wyglądają tak samo zjebanie jak ja. Idealne towarzystwo, można powiedzieć.
Wtedy wchodzi on. Mes. Typ jak z reklamy kawy albo biografii na TEDx. Wysoki, elegancki, pewny siebie. Siada naprzeciwko mnie, przeciąga się i zaczyna nawijać, jakby to była jego prywatna scena.
– Wiecie, kiedyś też miałem ciężko. Ale człowiek musi zrozumieć, że sam trzyma ster swojego życia – mówi tym swoim dźwięcznym głosem, a mnie od razu trafia szlag. – Wystarczyło mi parę lat pracy nad sobą, trochę książek o rozwoju, no i joga. Joga zmienia wszystko.
W głowie słyszę syreny alarmowe. Książki o rozwoju. Joga. Co jeszcze? Chodzenie boso po trawie? Oddychanie świadome? Pewnie za chwilę powie, że wystarczy wstawać o piątej rano i pić wodę z cytryną, żeby zostać lepszym człowiekiem.
Próbuję się skupić, ale ten typ nie daje mi spokoju. Wszystko, co mówi, brzmi jak obwinianie. Nie wyszło ci w życiu? Sam jesteś sobie winien. Żyjesz w piwnicy? Bo nie chciało ci się wstać z łóżka. Masz depresję? Pewnie dlatego, że nie biegasz rano po parku.
Na samą myśl, że miałbym jeszcze raz tu przyjść i słuchać tego buca, robi mi się niedobrze. Wytrzymuję godzinę, potem zrywam się z miejsca i wychodzę bez słowa.
Wracam do piwnicy. Wchodzę do środka, pierwsze co robię, to zasłaniam te cholerne firany, bo światło i tak mnie wkurwia. Otwieram laptopa, odpalam Pornhuba, zakładka „dla ciebie”. Znajomy widok. Sięgam po piwo, które czeka w lodówce, i w tym momencie dociera do mnie coś dziwnego: po raz pierwszy od dawna czuję ulgę.
– Pierdolę to – mówię na głos.
I nagle wszystko wraca na swoje miejsce.
żadne inne mamuśki tu nie są potrzebne, wiadomo, gość zniknął jak minęła moda na jego ckliwe pioseneczki, ale wygląda na to, że ma całkiem szczęśliwe, poukładane życie w przeciwieństwie do 40-letnich gimbusów
dla żony Mezo
