ŚLIZGAWKA

Burak pisze: ↑25 wrz 2025, 10:07 jeszcze zamiast normalnych czapek, to nakupował odpady ze szwalni z poszarpanym daszkiem

Poddana efektowi lekkiego zużycia

potter pisze: ↑27 wrz 2025, 21:44 Wyjątkowy wkład artystyczny

od 1:06:11 w wywiadzie na Kanale Zero
Mam jeszcze w ogóle co prawda - no właśnie, i znowu wyjdę na hipokrytę - ale mam jeszcze jakieś utwory, które ja ostatnio w ogóle wygrzebałem z pojektów, które miały się wydarzyć i które się nie wydarzą, gdzie miałem jakiś refren, coś tam było nagrane, nie wiem - x lat temu i po prostu zgadałem się z kilkoma moimi kolegami, których twórczość też lubię i po prostu dogadaliśmy się - weźmy to na warsztat, ja po prostu dam Ci to, weźmy to na warsztat i zróbmy z tym coś fajnego. I mam na przykład utwór z Kazem Bałagane, mam jeszcze coś tam, coś tam innego. Niektóre utwory oddałem komuś, niektóre utwory napisałem komuś trochę je przepisując i tak dalej.

xxxkawo pisze: ↑28 wrz 2025, 10:23

od 1:06:11 w wywiadzie na Kanale Zero
Mam jeszcze w ogóle co prawda - no właśnie, i znowu wyjdę na hipokrytę - ale mam jeszcze jakieś utwory, które ja ostatnio w ogóle wygrzebałem z pojektów, które miały się wydarzyć i które się nie wydarzą, gdzie miałem jakiś refren, coś tam było nagrane, nie wiem - x lat temu i po prostu zgadałem się z kilkoma moimi kolegami, których twórczość też lubię i po prostu dogadaliśmy się - weźmy to na warsztat, ja po prostu dam Ci to, weźmy to na warsztat i zróbmy z tym coś fajnego. I mam na przykład utwór z Kazem Bałagane, mam jeszcze coś tam, coś tam innego. Niektóre utwory oddałem komuś, niektóre utwory napisałem komuś trochę je przepisując i tak dalej.

Czyli refren u Kaza Bałagane, oraz pewnie to co grał na Narodowym, więc zwrotki na Oki - Jeremy Sochan, Mata - JESTEM POJ384NY, Tommy Cash - Espresso Macchiato, Sobel - Mama powtarzała. Do tego jeszcze Futurama 3, czyli Phuket Freestyle z przed kilku lat. Ciekawe ile tego jeszcze ma.

Festiwal narcyzmu. Quebo zrobił film o swojej własnej wyjątkowości

"Północ / Południe" to film, którego bohaterem jest Quebo. Obiecywano, że raper otwiera się w nim na temat swojej choroby afektywnej dwubiegunowej. I niby tak jest, ale problem polega na tym, że w tej historii nie ma nic uniwersalnego. To, czego się dowiadujemy, to że Quebo jest najwyraźniej zadowolony z bycia "innym".

(...)