ŚLIZGAWKA

SWN pisze: ↑07 paź 2019, 9:56 #mniesmieszy

jak rodzi się postać Jokera, jak się kształtuje, jak powstaje i dojrzewa w umyśle Arthura, widz zastanawia się, czy to już jest ten moment, za którym nie ma powrotu do normalności i jest tylko szaleństwo? Do którego momentu jeszcze można było mu pomóc...? Takich momentów jest naprawdę sporo, odkrywania kolejnych części przeszłości i prawdy o teraźniejszości, i każdy może być "TYM" momentem, ale zapewne wszystkie one były składową potrzebną, żeby Joker w końcu zatriumfował nad kochającym go tłumem.

i szanuje ze pokazano starego Batmana jako troche kutasa

a myslicie, ze naprawde matka Jokera chora czy moze wplywy i kasa Wayneów to sfabrykowaly

Thomasa Wayne'a miał zagrać Alec Baldwin i zrezygnował - żałuję, wg mnie wypadłby lepiej, niż Brett Cullen. Zgadzam się, fajnie pomyślana postać, z ciemnymi stronami, zarozumiały bogacz, który gra filantropa i bardzo chce sprawiać wrażenie chodzącego ideału, a zazwyczaj w komiksach jest pokazywany właśnie jako ideał bez skazy (z lekko tylko zadartym nosem).

Wątek z matką Jokera został na tyle fajnie napisany, że pasuje i jedno i drugie to, co napisałeś - a co więcej to się wzajemnie nie wyklucza. Mogło być tak, że ona naprawdę miała romans z Tomkiem, a on ją pierdolnął jak starą szmatę i dopiero wtedy jej się serio pogorszyło, bo wcześniej chodziła z tą chorobą w mózgu jak z bombą zegarową i dopiero ta trauma porzucenia ją odpaliła na dobre - i to jest moja wersja. Co więcej, to czy miała romans z Waynem czy nie, też nie determinuje czyim Arthur jest synem, mogła zajść w ciążę krótko po rozstaniu z Thomasem. Film zostawia takie furtki, że wszystko to jest możliwe, chociaż mi osobiście nie pasuje wizja, że Arthur jest synem Thomasa (i przyrodnim bratem Bruce'a), to przyznaję, że jest mocno działająca na wyobraźnię.

o kurcze, nie czytalem nic o Baldwinie, ale jak widzialem te postac [moze to tez spowodowane podobnym wygladem aktorow] to widzialem w nim Baldwina. Za to Alfred wygladal jak Ricky Gearvis xD.
Podoba mi sie rozkminka, ze dotad mielismy wizje Thomasa przedstawiona przez Brucea i otoczenie Wayneow, a tu mamy to z perspektywy biednych, po drugiej strony barykady

no tez tak mysle, chociaz film bardzo uproscil pokazanie nam braku zwiazku Jokera z ta sąsiadka, wiec moze po prostu wytlumaczenie jest jakie jest i nei ma co kombinowac

Ja wiem, ze film jest celowo oderwany od uniwersum, ale sobie to tlumacze tak, ze Arthur ktorego ogladalismy bedzie leczony, nastepnie do szpitala trafi "nowy" Joker, mlody, ktory moze kiedys cos slyszal [bo glosne wydarzenie w Gotham] + przyszla Harley Queen mu dala dokumentacje i przejmuje tozsamosc Jokera jako nasladowca

Cz4rny1337 pisze: ↑09 paź 2019, 14:24 Podoba mi sie rozkminka, ze dotad mielismy wizje Thomasa przedstawiona przez Brucea i otoczenie Wayneow, a tu mamy to z perspektywy biednych, po drugiej strony barykady

O, i to jest dobre! Teraz to widzę: zazwyczaj wszystko co wiemy o Thomasie pochodziło albo ze wspomnień (wyobrażeń?) Bruce'a, albo z tego co Alfred nagadał, albo od żyjących przyjaciół Thomasa. Tutaj mamy snop światła z innej strony i to daje megakopa całemu filmowi i tej historii.

Mi natomiast podoba się wizja, że IMO nie ma jakichkolwiek logicznych przeszkód, żeby Joker, jakiego poznaliśmy był TYM SAMYM Jokerem z "Mrocznego Rycerza" - historii, która się wydarzyła powiedzmy 20 lat później - po prostu wówczas jest już oswojony ze swoim szaleństwem, od dawna pogodzony sam ze sobą i powraca by zatrząść miastem. Arthur w momencie, kiedy zaczyna się film ma 35 lat, to by oznaczało, że Joker kiedy napada na bank na początku Mrocznego Rycerza ma powiedzmy ~55 lat i dla mnie można to podciągnąć pod to, że się dobrze trzyma :-)

Są takie 2 sekundy w filmie, gdzie twarz Jokera jest oświetlona od dołu i wg mnie specjalnie zrobili to tak, żeby przez grę światłocieni wyglądał jak postać grana przez Ledgera i ukłon dla niego.

Joker "odżył" na masce samochodu, tuż po tym, gdy zabito Wayne'ów, czyli w momencie, który spowodował, że Bruce stał się Batmanem. A jak wiadomo, oni w pewnym sensie żyją dla siebie i się nawzajem napędzają. Do tego ten uśmiech namalowany krwią.

Jest już rozpierdol maks, Arthur szykuje się do roli w tv show, a tu nagle wchodzi czarny humor będący typową kliszą aka "moja matka zmarła, świętuję". Myślałem, że już nic mnie nie zaskoczy, a tu po zajebaniu Randalla wchodzi jeszcze bardziej przeruchana klisza czyli ŻART Z KARŁEM" - no kocham takie zagrania w filmach.

Cały film mógłby być po prostu kolejnym studium przypadku popadającego w obłęd socjopaty z clickbaitowym tytułem, jednak na sam koniec pojawia się mrugnięcie do fanów uniwersum - ten totalny rozpierdol, władze niemające kompletnie kontroli nad rewolucją klaunów, rodzina Wayneów wychodząca sobie w środku apokalipsy z teatru - to mogło się wydarzyć jedynie w Gotham.

* cała fabuła miała miejsce tylko w głowie chorego psychicznie pacjenta Arkham, który nawet nie był Jokerem którego znamy, bo byłby za stary żeby walczyć z dorosłym Batmanem
* od momentu zamknięcia się w lodówce (pozdro Indiana Jones) cała reszta to halucynacje z chłodu i niedożywienia