ŚLIZGAWKA

ale książki Czarnego w większości są kapitalnymi, wnikliwymi, wciągającymi reportażami. oczywiście są lepsze i gorsze, ale generalnie jestem fanem i w dupie mam jakieś bańki i mody. w ogóle tego nie obserwuję i nie analizuję. wśród moich znajomych większość nadal czyta głównie prozę jednak.

Godhand pisze: ↑22 wrz 2020, 10:10

Jose pisze: ↑22 wrz 2020, 9:32 taki trochę level wyżej niż moda na biografie, która też przecież istnieje i jest straszna

Zaciekawiło mnie to.
Lubię biografie, a i mody na nie mi umknęła.
Rozwiniesz?

wbij do nie wiem empiku i znajdziesz caly pstrokaty regal biografii wszystkich osob jakie kiedykolwiek stapaly po ziemi (a juz na pewno wszystkich panow pilkarzy, aktorek, spiewakow i ogolem tych co odeszli za wczesnie) napisanych na jedno kopyto, nie mam zadnych statystyk ale jakby dalo sie sprawdzic ilosc biografii wydanych przez ostatnie 10 lat to jestem pewien ze w chuj tendencja wzrostowa. znam pelno ludzi ktorzy czytaja w wiekszosci albo wylacznie takie biografijki, przypuszczalnie dlatego ze nie jest to zbyt wymagajace czytanie ale wystarcza zeby zaspokoic glod literacki przecietnego czytelnika i pozwala mu na sypanie szczenoopadajacymi faktami z zycia pablo eskobara albo keanu reevsa wsrod znajomych. nie przypierdalam sie tutaj do calego gatunku ofc (do przexietnych czytelnikow zreszta tez nie) nawet teraz lurkujac top biografie empiku widze kilka potencjalnie smacznych rzeczy.

kid pisze: ↑22 wrz 2020, 11:20 pilkarzy, aktorek, spiewakow i ogolem tych co odeszli za wczesnie

albo tych, co jeszcze żyją.

Jak biografie, to tylko Waltera isaacsona

no to nawet przede wszystkim bo latwy sposob zeby o sobie przypomniec i jeszcze uciulac troche mamony, zle to sformulowalem

dou pisze: ↑22 wrz 2020, 11:25

kid pisze: ↑22 wrz 2020, 11:20 pilkarzy, aktorek, spiewakow i ogolem tych co odeszli za wczesnie

albo tych, co jeszcze żyją.

I sportowców/osób związanych ze sportem, których kariera trwa albo się rozwija. O ile biografia Lewego jest dość zrozumiała, to np. Krzysztofa Piątka już niekoniecznie. Do tego upadłe gwiazdy typu Janczyk, Onyszko czy Król.

Wejdź sobie tutaj: https://www.wsqn.pl/wszystkie-ksiazki-sqn-lista/ i zobacz, ile tego jest.

Oczywiście są też lepsze, ale znaczna część to coś w stylu: "przeczytałeś jedną, przeczytałeś wszystkie".

clockers pisze: ↑22 wrz 2020, 11:01 ale książki Czarnego w większości są kapitalnymi, wnikliwymi, wciągającymi reportażami. oczywiście są lepsze i gorsze, ale generalnie jestem fanem i w dupie mam jakieś bańki i mody. w ogóle tego nie obserwuję i nie analizuję. wśród moich znajomych większość nadal czyta głównie prozę jednak.

Jak najbardziej, zarówno reportaże, jak i inne formy, można brać w ciemno. Niemniej tamta statystyka imo w jakimś stopniu pokazuje popularność non-fiction.

a no całkiem być może.

Jose pisze: ↑22 wrz 2020, 11:42Onyszko czy Król.

Onyszko został napisany sporo przed modą, jeszcze jak był piłkarzem, tylko książka wyszła w Danii i dopiero dużo później przetłumaczyli ją na polski. U Króla za to całkiem sensownie opisany jest problem osoby uzależnionej od hazardu. Kupiłem za jakieś trzy złote w Biedronce i nawet byłem zaskoczony, bo spodziewałem się czegoś gorszego (typu Igor Sypniewski). Ale ogólnie jak najbardziej masz rację w kontekście tego zalewu słabych biografii sportowych.

Jose pisze: ↑22 wrz 2020, 11:42 Niemniej tamta statystyka imo w jakimś stopniu pokazuje popularność non-fiction.

To co mówiłeś - każdy poda coś ambitniejszego plus pewnie też specyfika miejsca i ludzi w nim, tak samo jak wg wielu internetowych sondaży prezydentem zawsze zostaje Janusz Korwin-Mikke.

kid pisze: ↑22 wrz 2020, 11:20 wbij do nie wiem empiku

A, ok - nie chodzę do Empiku.

Jose pisze: ↑22 wrz 2020, 11:42 Wejdź sobie tutaj: https://www.wsqn.pl/wszystkie-ksiazki-sqn-lista/ i zobacz, ile tego jest.

Nie muszę, znam profil SQN i oni po prostu przejęli rynek książki sportowej i biografii.

A wzrost ilości tych (dość siermiężnych) biografii związany jest pewnie ze wzrostem tzw celebryctwa i w ogóle ilości osób "rozpoznawalnych".

Ale już rozumiem o co chodziło @@Jose
Ja po po prostu czytam inne biografie.

z biografii polecam Kieślowski. Zbliżenie Katarzyny Surmiak-Domańskiej. jedna z lepszych jakie ostatnio czytałem. precyzyjne reporterskie ujęcie i wspaniałe ukazanie wszystkich odcieni tej trudnej, momentami mozolnej i mało ekscytującej, ale fascynującej podróży jaką było życie i kariera tego mistrza kina. no i próba sięgnięcia głęboko do jego specyficznej i złożonej osobowości. dla mnie super i wrócę sobie zapewne, bo masa smaczków i ciekawostek, a także samych wypowiedzi Kieślowskiego na tematy przeróżne.

potwierdzam wszystko się zgadza

Dodano po 1 dniu 1 godzinie 29 minutach 3 sekundach:
jutro (24.09) o 10:30 rozmawiam z Łukaszem Najderem (redaktorem czarnego) o prokrastynacji, czytaniu i rynku wydawniczym. zapraszanko http://www.off.radiokrakow.pl/

@dou będzie to do odsłuchania jakoś?

Będzie. Może dzisiaj

e: jednak dzisiaj @clockers
http://www.off.radiokrakow.pl/podcasty/ ... zwariowac/

audiobooki to takie trochę dla debili, nie?

W sensie co, jak czytasz Prousta to spk, a jak słuchasz to fe?


Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk

oyche haha, props mordo. To jest tak jakby ktoś mi schabowego smażył na ogniu z książek albo film SE7EN czytał głosem bohaterami miodowych lat.

To tak jakby rozkminiać czy te same frytki jedzone ręką a widelcem będą smakować inaczej, chodzi tylko o wygodę xd

Jasek pisze: ↑11 paź 2020, 15:14 To tak jakby rozkminiać czy te same frytki jedzone ręką a widelcem będą smakować inaczej, chodzi tylko o wygodę xd

U mnie zupełnie inaczej pracuje wyobraźnia, zależnie od sposobu odbioru. Głos lektora mi ją wyraźnie ogranicza. Także nie lubię.

mi audiobooki nie wchodzą bo się zbyt dekoncentruję żeby podążać za głosem lektora

Jasek, porównanie czytania książek do żarcia tłustych frytek fajnie cię określa. Powiedz jeszcze, że na kibelku lubisz poczytać. Nasmrodzić, stworzyć atmosferę i tak traktować słowo i siebie przede wszystkim, pewnie frytki lewą ręką wjeżdżają, bo w prawej papier trzymany.

Ja poprzedniej zimy się mocno podjarałem audiobookami jako formą pozwalającą zapoznawać się z książkami robiąc jednocześnie coś innego. W tym roku przesłuchałem ich w chuj i wniosek jest taki, że to co jest ich zaletą, jest jednocześnie wadą, bo nie poświęcam pełnej uwagi książce. Wracając pamięcią do rzeczy, które słuchałem pół roku temu, pamiętam zdecydowanie mniej niż z rzeczy, które w podobnym czasie czytałem. O ile w przypadku np. kryminałów mi to w ogóle nie przeszkadza, to jednak słuchanie książek popularnonaukowych straciło dla mnie całkowicie sens (a szkoda, bo jednak przyjemne).