ŚLIZGAWKA

I jeszcze lepsze żbiki.

Burak pisze: ↑14 lip 2026, 3:41

Spoiler

jak tylko mes dorwie autora bitu do mundialu, to spusci mu sromotny wpierdol za plagiat

Najpierw Biedronka ukradła flow Mesa, a teraz FIFA okradła zmarłego Pono zjebie

Pierdolnięty jełop, mógłby się też zapuścić w te backroomsy jak ten jego motyw czatu

To wszystko u niego jest jakieś dziwne, nawet to jak on wkleja screeny jest jakieś popierdolone.

Kolega, w której piosence jest ten wers o maśle.

@marmolad_k2



czyli Mesa trzeba słuchać od tyłu, może wtedy będzie miało to więcej sensu

Pozdrawiam tych dwóch typów, co na kanale nadawczym Mesa zawsze dają flagę Ukrainy i tych trzech, którzy dają Izraela.

Pytanie do odbiorców, którzy znają wszystkie albumy Mesa - jak ustawilibyście je w kolejności od najlepszego do najgorszego? Mam na myśli wszystkie solówki + grupowe albumy (2cztery7, Żbiki).

imo Fach > Spaleni Innym sloncem > Bukowski > Zapiski typa=ZNP=KNS (w chuj nierowne ale są momenty) >

baqlashan pisze: ↑27 sty 2026, 23:27 reszta to pedalski zmanierowany tryhard do spuszczenia w kiblu.

Wyjebalbym Bukowskiego i zamienił Fach z Zapiskami

w sumie bukowski jest o tyle specyficzny, ze mam swiadomosc ze nie kazdemu siadzie zwlaszcza w kategorii obiektywnej "słuchalnosci" i satysfakcji ze sluchania, mnie wydal sie interesujacy jako, troche przyczajona gdzieś pod skórą, dzwiekowa transmisja z popadania w ruine psychiczna (ale nie mazgajenie sie jak jakis bonson czy quebo tylko faktycznie odpierdalająca szajba in progress), pozwalajaca odczuc dynamike stopniowego rozszczelnianie sie swiadomości
no ale ja zawsze mialem slabosc do muzyki ktora sprawia wrażenie wejścia do czyjegos łba, zwłaszcza stopniowo tracacego rownowage. wychowalem sie m.in. na the wall czy plastic ono band, z tym ze tam bylo rozbieranie traum i szukanie zrodla bólu, u mesa zamiast pytania "dlaczego?" albo chociaz proby ogarniecia swoich mechanizmow jest li zapis funkcjonowania umyslu czlowieka w zlym stanie - ogolnie sledzimy bardziej objawy niz diagnoze przez co sluchacz sam sobie musi zlozyc stan psychy autora. Dlatego ciekawi mnie dalszy rozwoj tego zawodnika, moze sobie troche dopowiadam oczywiscie ale no jest to dosc odrebna rzecz w dyskografii mesika

TBZD>Kandydaci, Bukowski>Fach>Spaleni, Rapersampler, Zapiski>Biały Tunel>Zamach>Funk dla Smaku>Ała, Hello Baby

Tak do Zapisków włącznie wszystko mniej lub bardziej słuchalne, potem już zaczyna się wygrzebywanie pojedynczych tracków z coraz bardziej śmierdzącego gówna.

A Lepszych Żbików nie słuchałem, bo i po co.

Fach >>>> Zamach > TBZD, Kandydaci > Bukowski > Zapiski > Rapersampler > Żbiki > Ała > Hello Baby

Fach najlepsza płyta jeszcze przed tryhardem na jakiś hip-hop wyższy.

Najlepsza lista jak do tej pory, ale Zapiski > Bukowski.

Burak pisze: ↑20 lip 2026, 15:24 Fach najlepsza płyta jeszcze przed tryhardem na jakiś hip-hop wyższy.

Gdyby tylko nie ten hiphopolowy List...

Podbijam. Zajebiste płyta, a najsłabszy kawałek stał się tym najbardziej znanym

Ostatnio bardzo dużo słuchałem Mesa, chyba jakoś beef i infamia poruszyły moją wrodzoną przekorność, no i się wkręciłem. Latami jakoś nie słuchałem całych jego płyt, chociaż doceniałem skillsy. Piękną dyskografię ma na swoim koncie i w zasadzie nie nagrał nic słabego. Najsłabsze Hello Baby to wciąż więcej niż średnia płyta, a przebłyski ma bardzo mocne (Idealny raper <3).

S-tier: TBZD, Bukowski, Kandydaci
A-tier: Zapiski Typa, Fach, Spaleni innym słońcem, Lepsze Żbiki
B-tier: Rapersampler (?), Biały tunel, Zamach, Ała (?)
C-tier: Funk dla smaku, Hello Baby

Rapersampler i Ała wymagają jednak większej liczby przesłuchań, żeby ocenić - Rapersampler to coś pomiędzy A i B-tier.

Najlepsza płyta to TBZD albo Bukowski. Obie mają po jednym mocnym numerze z potężną siłą rażenia (W autobusie z cmentarza i Ksywa to Mes). TBZD ma więcej nudnych i mdłych kawałków, ale mimo wszystko wydaje się bardziej spójną płytą. Bukowski siłą rzeczy jest mocno nierówny (w sumie bardziej niespójny niż nierówny), ale idealnie dokumentuje sytuację życiową Mesa i jego kondycję psychiczną. Kandydaci to oczywiście klasyk, niewątpliwie S-tier, ale cały środek pierwszej płyty zlewa się w całość i jest praktycznie do zapomnienia...

Uwielbiam drugie 2cztery7, nawet pomimo Stasiaka. Mes w wielkiej formie wtedy był. Za to pierwsze całościowo nie daje rady, poza tym było daleko od prawdziwego g-funku, w przeciwieństwie do drugiego.

A-tier dla Żbików trochę naciągane, bo strasznie nierówna ta płyta i ma zbyt wiele wkurwiających wersów, głównie autorstwa LJ Karwela. Ale - Patrzę w rachunek, Zjebane miasto, Nie umiem tańczyć, The Chauvinist czy Katuję stare płyty to topka Mesa.

Do Zamachu nigdy nie mogłem się całkiem przekonać, CD2 o niebo lepsze od CD1. Jakoś strasznie ciężkie i wolne te wszystkie bity - chyba nie służyły flow Mesa z tamtego okresu. Ale Smak życia to piękny utwór.

Luxair pisze: ↑20 lip 2026, 19:39 hiphopolowy List...

Najlepszy kawałek na płycie