ŚLIZGAWKA

kurewsko ciężki wątek ćpania leków przeciwbólowych. BoJack zamazujący granicę między rzeczywistością a kręconym serialem sprawiał, że momentami po prostu się kurwa bałem, a duszenie Giny to było to, czego obawiałem się najbardziej (przy tej scenie szczęka mi opadła i nie mogłem się pozbierać, może za bardzo się wczuwam xD). te momenty, w których BoJack gadał w myślach sam do siebie jako Philbert zmieniły się z zabawnych w przerażające i to było największą siłą tego sezonu, a takiej zmiany można się spodziewać właściwie tylko w tym serialu

scena, w której Peanutbutter w końcu dostał swój "crossover episode" w muzeum jest zajebiście wzruszająca, łzy przez uśmiech, nie na odwrót. ta jego ludzka/psia radość była zwyczajnie kurwa piękna. jeden z hajlajtów tego sezonu, szkoda tylko, że ta scena była tak krótka

Jak wcześniej mieliśmy dość płynne mieszanie dramatu z komedią (stąd wiele porównań do Hanka Moodiego, a mi osobiście kojarzą się te przejścia z takim Orange is the new black, ofc jedynie pod względem grania nastrojem widza), tak w 5 sezonie robi się już ciężko w chuj. A sam BoJack z bohatera budzącego na ogół sympatię i współczucie momentami robi się odstręczający i budzący wiele ambiwalentnych odczuć. Jak ktoś siedział w nałogu/miał styczność z ludźmi w to mocno uwikłanymi, to dużo w tym odnajdzie, imo.

boje się że BoJack nie poradzi sobie z natlokiem spraw które na niego powoli spadają, i jak ktoś wcześniej wspomniał, bedzie magik. Oby jednak nie, bo uwielbiam zarowno serial, jak i postac tego konia

mowa na pogrzebie matki