ŚLIZGAWKA

saturn pisze: ↑15 kwie 2026, 15:01 na tej samej płycie jest np

• Ballada o szlachetnym czorcie (Łona) - nie lubię Łony, ale niech mu będzie. Lubiłem zachowanie treści przy wykwintnej technice rymów, lubiłem pointę.

• Brothers on the run (OSTR) - już pisałem w temacie OSTR vs Pezet, że nie tak łatwo jest zrobić storytelling o lekkiej tematyce, a OSTRemu się udało. Fajny lekki koncept, dobrze złożone, dobre zmiany tempa wraz z rozwojem fabuły.

• Czas (Fokus) - trochę w nim zawsze było niejasności/luk fabularnych, ale na tamte czasy bardzo dobre połączenie treści z techniką

• Czerwona sukienka (FIsz) - chyba top 3 z wszystkich, nie jest to jakoś super rozbudowane ani fabularnie, ani technicznie, ale z bitem tworzy jeden z top 20 kawałków w historii polskego hip hopu. Do tego w tamtych czasach Fisz był jednym z pierwszych, który przyznawał się do słabości - dostał, a nie dał wpierdol.

• Gniew (52 Dębiec) - tu już pełen dramatyzm wjeżdża, ale dobry pomysł, dobre zarysowanie akcji, dobry podział na role i "dialogi", do tego jeden z moich ulubionych refrenów, też z ciekawym pomysłem.

• Każdy ponad każdym (Sokół/WWO) - o tym pisałem wczoraj, więc zacytuję:

  gods bidness pisze: ↑14 kwie 2026, 22:40 Jak to wyszło (Każdy ponad każdym), to się jarałem w opór, potem przez lata uważałem, że faktycznie przereklamowane, zważywszy na podnietę normików tym kawałkiem. Dzisiaj uważam, że to storytelling wybitny i bynajmniej nie jest przereklamowany. Jeden z nielicznych kawałków 10/10 w polskim rapie.
  Bo pomijając geniusz chronologicznie nielinearnego splotu wszystkich motywów i wątków, czyli po prostu zgrabnie opowiedzianej historyjki obyczajowo-sensacyjnej, ma jeszcze warstwę filozoficzno-socjologiczną, nadrzędną ideę - krytykę człowieka jako takiego, zachłannego, bezrefleksyjnie deptającego innych w drodze ku swoim celom, który nie zawaha się skrzywdzić innego czy to dla zysku, czy z wygodnego zaniechania.

• Kolejny stracony dzień (Peja) - jak chce ulicznego hip hopu, to właśnie takiego. Cienki, chłopięcy głos Peji, osiedlowego zawadiaki i jego dzień od rana do wieczora. Prosty, a jaki udany koncept. Ten głos, ten refren, flow sprawiają, że 20 lat temu ten kawałek był słuchany przez wszystkich - od fanów rapu, przez techno, po disco polo...

• Konfrontacje (K44) - płynna jest granica między storytellingiem a nie, bo tu fabuła ledwo zarysowana, ale ciekawa, bo garbaty anioł zszedłszy na Ziemię, prowokuje ludzkość do dyskusji nad sensem istnienia i nie daje odpowiedzi.

• Świadek z przypadku (Eldo) - znów trochę naciągana definicja, ale pomysłowo jest złożona historyjka dziadka spacerującego po Warszawie, a w tle druga warstwa - czasy Powstania. Jeden z lepszych tekstów w polskim rapie.

• Tata dilera/Błagam was/Posterunek 63 (Kazik) - Kazik robił storytellingi jeszcze zanim polski rap się na dobre zaczął, więc w nagrodę dałem trzy, bo nie chcę wybierać jednego. Wszystkie trzy dobrze oddają klimat lat 90tych. Tata dilera, wiadomo klasyk, Błagam was - dziś raczej ciężko przeżyć taką historię jak podmiot liryczny tego kawałka, ale wtedy przy dużej dozie pecha, jak najbardziej. Posterunek to już odpał z Ameryki, ale na faktach. Kazik sprytnie dodał groteski, bo synek ruchany w więzieniu w dupę przez murzynów i portoryków, jeździł po nim na wrotkach.

• Trójkąt Warszawski/Latarnie wszędzie dawno zgasły (Taco Hemingway) - tutaj całe płyty, bo ciężko wybrać jeden, skoro każde to oddzielnie opowiadanie tworzące całość. Ale trójkąt warszawski ze swoją nielinearnością chronologiczną, oddaniem narracji poszczególnym bohaterom, a nawet dzięki wstawionemu tam chórowi (który nawiązuje do antycznego dramatu) to majstersztyk polskiego pisarstwa rapowego. Latarnie to jej dojrzalsza i bardziej przebojowa kontynuacja.

• W domach z betonu (Pro673m) - tutaj za serce chwyta oddanie narracji kilkuletniemu dziecku w osobie młodego Oskara. Pisałem gdzieś kiedyś, że to popularny zabieg w pisarstwie oddać narrację dziecku w sytuacji, której nie da się zrozumieć i ciężko znaleźć jej sens (śmierć, wojna, śmiertelna choroba) nawet będąc dorosłym. Oddanie narracji dziecku tylko potęguje to niezrozumienie, więc props dla Oskara.

• Wyblakłe myśli (Sokół, Maryś) - pierwszy raz to usłyszałem przypadkiem będąc po blancie, ale w tej końcowej fazie odurzenia, gdy ciało leży już na maksa zrelaksowane na łóżku, a muzyka se płynie przez niego jak rzeka. Pięknie mi wtedy weszła ta historia, mocno oniryczna, oddająca też klimat lat 90tych, tylko w wydaniu bardziej warszawsko-łotrzykowskim.