ŚLIZGAWKA

nwm, mi się podobało, a ta cała sekwencja, która Tobie nie podeszła - mi wjechała najlepiej w cały filmie

Dla mnie taki na 7/10, wchodziłem do kina z nastawieniem, że tutaj idziemy na gigafilm roku złotopalmowy, a było tylko ok. Początkowa i końcowa część to były mocne strony, takie motywy Baker łapie dobrze, ale środkowa mi nie zagrała.

Spoiler

Pewnie dlatego, że spodziewałem się jakichś zwrotów akcji, ucieczek, pościgów, Guya Ritchiego itd., a dostałem łażenie od miejsca do miejsca ze zdjęciem młodego. Jak wbili do stripclubu to też, na chłopski rozum zostało nam pokazane, że mają tam co najmniej jednego goryla, a tu może sobie wejść trzech chłopa i robić co chce.

byłem wczoraj w kinie na dalej jazda i jak na film polski to całkiem spoko


Wysłane z iPhone za pomocą Tapatalk

A ja byłem na Simonie i jestem bardzo pozytywnie zaskoczony. Historie znałem z książek, które na marginesie mocno polecam, i imo fil dźwignął tą historię. Piękny życiorys, piękna spuścizna mimo ciężkiego bagażu zostawionego przez pokolenia. Bardzo bardzo mi leży to wszystko.

Ech, odświeżyłem sobie po latach Chinatown, co to jest za film

Ten motyw z przejściem zadymki w barbershopie („I make an honest living!”) do Jake’a opowiadającego żart kolegom, to jedna z moich ulubionych sekwencji w historii kina

Spoiler

Obejrzałem w końcu w całości pewnie dla wielu klasyk jakim jest Kids (1995). Wcześniej pamiętałem tylko przebitki jak za gówniaka oglądałem w telewizji. Jakoś mnie nie porwał, ale myślę, że to kwestia wieku w jakim się ogląda. Jestem pewien, ze jakbym go obejrzał mając 15-16 lat zrobiłby na mnie większe wrażenie i rozumiem swego rodzaju kult jakim obrósł ten film. A Wy jakie macie wspomnienia związane z Kids?

Ja oglądałem raz i z dobre 15 lat temu, wtedy mi się bardzo podobał, ale chętnie zrobię rewatch w dziaderskim już wieku.

Dla mnie był taki git, ani chujowy ani dobry. Wierzę, że ktoś może mieć na to zajawkę, ale ja nie

Zajebisty. Klimat, fabuła, kacper (rip), syf, brud i w chuj NY shit.

pozostając w temacie filmów o trudnej młodzieży, dosłownie pare dni temu pierwszy raz dane było mi obejrzeć Basketball Diaries, no i oprócz świetnej roli Di Caprio to raczej zawód, zabrakło mi tu wszystkiego, dzięki czemu takie Requiem jest bardzo mocnym kinem, mianowicie ciężki, brudny klimat NY, życiowe tragedie, naturalistyczny obraz ćpania - w Basketball Diaries tego w ogóle nie poczułem emocjonalnie, a mimo wszystko myślę, że zamysł był podobny (wiadomo też, że nie wszystkie filmy o narkomanach muszą być smutnymi dramatami). no jestem na nie, nudny soft z miałkim zakończeniem

Spoko film, a rola DiCaprio znakomita, zwłaszcza scena, gdy próbuje wrócić do matki, a ta nie chce otworzyć drzwi i zaczyna się popis aktorski młodego Leonardo

na skręcie w chacie murzyna też dobry, akurat Leo top i winduje poziom

mi też się podobał, młody DiCaprio kozak

Ale młody Wahlberg już wtedy był dobrze przypakowany

requiem dla snu to mogło robić wrażenie jak się miało 16 lat i wow, a więc tak wygląda narkotyków i przygodnego seksu!! 3/10

że życie ma sens i dmuchanie w saksofon z vincem to był obraz ćpania przemawiający do dorastającego polaka

ja lubię celebracje, dla mnie to jest jakiś taki rytuał, dla mnie to jest coś kultowego, wiesz po prostu wciągnięcie tego do nosa co nie, wiesz z wodą to jest dla mnie jakieś takie zmarnowanie władka

że życie ma sens oczywiście klasyk a requiem dla snu ma taką otoczkę, bo przez wiele lat było traktowane jako obraz prawdziwego oblicza narkotyków, dla mnie to po prostu dobry film z ciężkim klimatem gdzie akurat dragi zrobiły takie a nie inne kuku bohaterom

TdW pisze: ↑08 sty 2025, 11:25 A Wy jakie macie wspomnienia związane z Kids?

Zamiast kwestii HIV zobaczyłem deski w nim. RIP Harold Hunter

Opisywałem tutaj kiedyś kilka najgorszych wyrobów filmopodobnych, które widziałem i z niekłamaną przyjemnością dorzucam kolejny wór z gównem do tego stosiku: mignęło mi niedawno w telewizorze jedyne dzieło jakiejś baby z 2016 roku pod tytułem Kochaj! i obejrzałem je mniej więcej od połowy.

Ja pierdolę.

Esencja rozmemłania, scenopisarskiej amatorszczyzny i braku jakiegokolwiek sensu. Jest se pięć bab i każda chce być kochaną oraz każdej to różnie wychodzi. No i to tyle, jeżeli chodzi o scenariusz.

Bołądź zachowuje się jak pierdolnięta, Kożuchowska drze mordę w losowym momencie, Lamparską swędzi psiocha na widok Chińczyków, Gąsiorowska znowu jest żeńskim odpowiednikiem Jana Frycza w kategorii "aktorka dobra, tylko film chujowy", Popławska jest tutaj nie wiadomo po co... ekspozycja postaci jest skrajnie łopatologiczna.

Jest tu też nawet napierdalanie się Różala w klatce i to jedyna scena, którą mogę ocenić jako tak złą, że aż rozkosznie się ją oglądało - reszta przyprawia o ból i zgrzytanie zębów.

Solidne 1/10 i tak jak mam słabość do słabych, polskich filmów, tak ten do tej kategorii nawet się nie łapie.

roma gąsiorowska dobrą aktorką lol, raczej powinna być przedmiotem prac badawczych dlaczego ktoś o tak przehujowej dykcji został aktorem i nikt temu nie powiedział stop, dbając o standardy zawodu

Zestawić Romę Gąsiorowska z Janem Fryczem @gogi gdzie ona niby dobrze zagrała ?