ŚLIZGAWKA

benqacz pisze: ↑11 paź 2020, 11:18 Świetna płyta, dobra odskocznia od aktualnych rapsów

Podbijam

KETA

Czy Bownik to masowe prowo polskiego rapu?

Mam nadzieje, nie mogę słuchać tej zjebanej maniery w jego głosie

Przyjemny odsłuch albumu
Mega duet, będę wracał

kocur pisze: ↑13 paź 2020, 7:33 Czy Bownik to masowe prowo polskiego rapu?

U Bonsona dal zajebiscie. Na erkingu jeszcze nie sprawdzalem

Moje pierwsze spotkanie z raperem Erking, całkiem ok płytka wyszła chłopakom. Od strony produkcyjnej jest dobrze, jak ktoś jest fanem takiego truskulowego brzmienia to pewnie mu się spodoba, no chyba że dużo słuchał Pete'a to może się przejeść, bo jest mocno w jego stylu, ja nie katowałem nontoper jego wcześniejszych produkcji, więc weszło ładnie, są i bangery i nazwijmy to 'refleksyjne' bity, całość spięta unikalnym DNA soulpete'a. Jeśli chodzi o Erkinga, to wokalnie nie ma tam jakiś rażących mankamentów, jednocześnie zarówno jego głos, jak i flow jest dość monotonny, przez co wszystko się zlewa. Trochę brakuje mi czegoś ekstra- wprowadzenia dynamiki czy trochę więcej energii w głosie, a tak jest tylko poprawnie. Chociaż wiadomo jeśli Erking jest świadomy, że nie ma wymaganych umiejętności, to lepszy taki styl niż siłowanie się na bardziej skomplikowane rozwiązania. Tekstowo mam ambiwalente odczucia, z jednej strony jest o żyćku, z drugiej strony słucham i nie wiem o chuj mu wgl chodzi w danym tracku. Ani tematy/historie które porusza nie są specjalnie ciekawe, ani sposób w jaki to robi nie jest odkrywczy, no ale co w końcu takie właśnie jest życie hehe. Te gierki słowne w słowne to czasem trochę cringe'owe jak ktoś wyżej napisałe ale czasem się kąciki ust podniosą a i wkuriwa mnie że ciągle cośtam o dragach jest, jakby Erking chciał wypełnić tekst czymś aktualnie modnym.
Ogólnie album przywodzi mi na myśl złote lata polskiego andergrandu ~2010, tyle że w odświeżonej wersji, takie 4 na zachętę w skali szkolnej bym dał

Bownik znowu jakby jadł chleb, ale dla mnie dobry feat

Jednak jeszcze rap(dla mnie) nie umarł

troche spozniony przysiadlem do tej plyty ale jestem po paru odsluchach i numery GUINESS KETA MOSTY to jest absolutnie najwyzszy poziom a co najlepsze to kazdy z tych kawalkow to kompletnie inny klimat. siedza te numery mocno i w kolko nakurwiam od paru dni. erking zajebiscie uzywa angielskich wstawek co wiele raperow u nas robi zenujaco i az sie zal robi tych gosci jak sie ich slyszy. reszta plyty tez spoko ale juz bez szalu, mimo tego git wchodzi jako calosc. ten filon huj wie kto to jest ale na minus, a pete mi nigdy nie siedzial ale tez nie przeszkadzal

rewelacyjna płyta - dopiero dzisiaj odsłuchałem i bardzo żałuję. ukłony dla obu panów, a szczególnie dla soulpete - jest tak uzdolniony i ma tak fenomenalne wyczucie do tworzenia muzyki że aż mu zazdroszczę

Soulpete rozjebał bitami, Erking nie do końca mi podchodzi. Denerwują mnie te angielskie wstawki. Ogólnie płyta niezła, ale na bowdowny zasługuję tylko producent, mimo wszystko bardziej mi to siadło niż ostatni BonSoul wydany w Asfalcie.

A dla mnie to jest płyta niemal kompletna, taka do której wciąż wracam i pewnie jeszcze długo nie będzie schodzić z głośników. Wyjebałbym z niej tylko "Wakey wakey" i może "O.C.O.C.H.O.", ale żadnego z tych kawałków nie skipuję jakoś permanentnie przy odsłuchu, więc są do strawienia. Angielskie wstawki moim zdaniem akurat Erkingowi wychodzą całkiem naturalnie i mi to w tych tekstach nie zgrzyta w ogóle. Świetny album.

Wracam jak cholera.
Ulubiona z 2020. Akurat na rozpoczynającą się wiosnę idealna.

edenmar pisze: ↑15 mar 2021, 21:23 Wyjebałbym z niej tylko "Wakey wakey" i może "O.C.O.C.H.O.

Jak tu sobie nie nucić

Ciągle palę mosty, rzuciłem maui wowie
Miałbym przepraszać coś ty, życie to larifali
Dla świata mam środkowe, palce jak dele alli
Chcę zamieszkać w Bari, nie Bali czy Paris, Paris

Osobiste top3 to Mosty, Wimbledon i Prayer

O mam takie samo top 3, piękne to są numery

Wimbledon jak mi co jakiś czas wjedzie to ciary cały czas

Piters pisze: ↑22 mar 2021, 22:52 Wimbledon jak mi co jakiś czas wjedzie to ciary cały czas

podbijam

A moje top3 to obecnie niesinglowe Keta, Mr. Happy i Prayer, ale prawdą jest też, że przekatowałem okrutnie i Guinnessa, i Mosty, i Wimbledon. Jara mnie bardzo, że ta płyta jest taka słodko-gorzka w odbiorze, nieoczywista w wywoływaniu emocji, że aż można się zgubić, w którym momencie wypadałoby się uśmiechnąć, a w którym jednak zasmucić.

wleciał numer, który nie wszedł na płytę:


bicik

czekałem w chuj, mógłby to prezes jeszcze na spotka wrzucić

O kurwa, chodziło mi o Guinness a nie Wimbledon, to jednak cofam tamtego posta

Guinness przepiękne jest

Nowy numer przyjemny