ŚLIZGAWKA

MalinowyJogurt pisze: ↑03 lut 2020, 21:38

MicBar pisze: ↑03 lut 2020, 19:33 Pisząc ten komentarz chciałem się bardziej odnieść do zarzutu o "zapętleniu się", który odbieram trochę jako pocisk o nieumiejętności zmiany swojej warstwy tekstowej. Pomijając bonsoule, to weźmy ostatnie dwie solówki - ZiL było o ogarnięciu i wygrywaniu życia, kolejna płyta wychodzi 2 lata później i nagle okazuje się, że wszystko się rypło.

Nie wiem. Ja słucham rapu głównie dla emocji, które dany wykonawca potrafi przekazać, stąd pewnie moja ocena. I fakt - płytę słyszałem i wg mnie jest świetna, bo łączy szczerość, liryczną dojrzałość i - subiektywnie - eksperymenty ze stylówką, które Bonsonowi wychodzą. A ten singiel traktujcie jako przystawkę do głównego dania, serio.

W sumie to, że raz jest wygryw życia a potem to wszystko się rypie jest mocno autentyczne akurat dla niego. Posłuchaj sobie jego początków, EP Wspomnienia Z Domu Umarłych gdzie już mieliśmy smutek, ćpunskie wizje i jedną wielką depresję. Czy chociażby ten feat (zaznaczyłem konkretny fragment w linku) gdzie padają wersy o braku chęci do życia, umieraniu przed trzydziestką i chlaniu wódy.

Spoiler

Potem mieliśmy EP ci w D - czyli bardzo dużo brudu, syfu, historii o dilerce, przypałach i łatwych maniurach, dobra obserwacja życia patologii z bloków szczecińskiego nowego miasta. Było w niej wręcz sporo ulicznej przewózki
Jaram się sportem, kiedy biegam po boju z browcem, jestem dzieciakiem z bloku jak z Bostonu boys band
Chociaż łysy baniak świeci a nie żel we włosach, tu co drugi baran miewa gorzkie sny, że mnie dopadł

Spoiler

Potem masz pierwszego Bonsoula i znowu wyjebanie na otaczający nas świat, życie normalnego chłopaka na osiedlu czy walenie wódy na melanżu bo inaczej jest stypa i rozkręci się jak tylko dasz kieliszek.

Następnie HPPH, w której masz już całkowicie alkoholowo-ćpunski smutny klimat i nawijki o tym, że nie wyszło, że miało być inaczej, rozliczenie się ze swoimi słabościami, ocena życia swoich kumpli którym idzie tak samo chujowo jak samemu Damianowi

Spoiler

Co potem? A no potem O nas się nie martw czyli płyta, która wyszła po wielkim hajpie na Bonsona, który zaczął się w 2011 roku. Płyta, na której chłop nabrał pewności siebie, wiedział, że już zdążył namieszać w tej rapgrze, płyta w której zaznacza, że już ma fejm, że nie chce mu się gadać ze spotkanymi koleżankami, że kochają go gdy upada i oczekują tylko jego krwi na rękach, ale ogólnie to się pozmieniało i jest spoko.

MVP? Wczoraj żegnałem Szczecin, dzisiaj witam Wrocław, bo jej wzrok mówiący zostań jest jak szóstka w totka Lovesong, śpiewane refreny, dziecko w drodze, ogólnie jest super.

Znany i Lubiany - Chęć pójścia w wyświetlenia, zrobienia czegoś nowego stąd pierwsza część płyty jak dla mnie niestety nieudana, ale widać że facet chciał uderzyć też w inny target, druga część płyty i takie "Nie wracam" to miazga i pierwszy etap wyjebania lachy na tą rap gre.

Postanawia Umrzeć - No tutaj już masz chyba pokazanego całego Bonsona a "Pozory" "Razy" i "Wstyd" wyjaśniają ten album, że nie trzeba tego opisywać.

Równolegle mamy wesołe letnie Bonsoule.
Mocne, chamskie, brudne i wulgarne AF
Oraz do bólu szczere i mocno rapowe Grudki, Smutki Rap do Wódki
Czy chociażby zajebiste lecz nie wiem czemu przemilczane przez wielu PRZYBIJ PIĘĆ EP o pierwszym kliencie co wpada o 6 do żabki nachlany bierze trzy flaszki i dwie z nich pije.

Teraz podsumowując to masz faceta, który był typowym ziomkiem z osiedla, któremu imponowały narkotyki, którego ojciec popadł w alkoholizm a sam syn był zapatrzony w życie z ulicy, potem doznał fejmu, poznał miłość życia, spłodził dziecko więc w bani się poprzestawiało, ale potem wróciły stare demony. Uważasz że taka osoba powinna mieć stabilne życie? Jak najbardziej taka osoba może wygrywać życie a potem życie może się zjebać.

Zdrówko

Spoiler