ŚLIZGAWKA

Ogromną zmianą w zawodzie dziennikarza sportowego było nie tyle wejście internetu, ile pojawienie się komentarzy internetowych. W dawnych czasach autor tekstu nie miał jakiegokolwiek kontaktu z czytelnikami, co najwyżej raz na jakiś czas otrzymał list z polemiką lub z listą błędów. Zdarzało się też, że czytelnicy dzwonili do redakcji, ale było to tak nieznaczące, że słyszałem tylko, jak starsi dziennikarze spławiali ich w minutę. - Co? Już nigdy pan nie kupi „Przeglądu Sportowego”? Ale naprawdę nigdy? I daje pan słowo, że to ostateczna decyzja? W takim razie spierdalaj pan - mówił Janusz Atlas i odkładał słuchawkę.

Nagle jednak - rewolucja. Pojawia się artykuł, a zaraz pod nim wpisy - że głupi, że nierzetelny, że merytorycznie do bani, że mija się z prawdą. Kiedyś stawiałeś ostatnią kropkę i miałeś fajrant, a internet sprawił, że czekasz na reakcje, a te pojawiają się jedna po drugiej, natychmiast. To naprawdę spora różnica - jak między kucharzem, który przygotowuje jedzenie na wynos dla zupełnie obcej osoby, a kucharzem, który osobiście przynosi potrawę do stolika i nerwowo czeka, jaką opinię wyda klient.

Kontakt z czytelnikiem odmienił dziennikarzy bardziej, niż wam się wydaje. Niegdyś kto autorowi opiniował teksty? Kto mu mówił: - Ale fajnie napisałeś, stary! Oczywiście nie czytelnicy, bo niby gdzie i kiedy? Recenzentami byli sami bohaterowie artykułów, piłkarze, działacze czy trenerzy. To byli jedyni odbiorcy, z którymi dziennikarz miał kontakt. Siłą rzeczy taki dziennikarz - może podświadomie, a może świadomie, pewnie to zależy od konkretnej osoby - zaczynał pisać w taki sposób, by przypodobać się tym, z którymi widywał się na co dzień. To jednak miłe usłyszeć, że piszesz bardzo mądre teksty, zamiast słuchać inwektyw.

Dopiero komentarze w internecie sprawiły, że przywrócona została normalność - czyli to, że pisze się teksty dla zwykłych ludzi, dla czytelników, którzy dzień w dzień kupują gazetę. Że tekst o Kowalskim nie jest pisany dla Kowalskiego (dlatego można napisać, że Kowalski jest tak słaby, iż powinien zająć się kręceniem waty na molo), tylko dla stu tysięcy Nowaków. Nagle czytelnik, wpisując się pod artykułem, przypomniał o swoim istnieniu, zaczął też walczyć o swoje prawa: o teksty dobrze napisane, skrupulatnie przygotowane, dopieszczone. Przy tym - rzecz jasna - wylało się szambo, powstał tzw. hejt, z czym nie każdy dziennikarz sobie radzi, a wielu wręcz nie radzi sobie całkowicie, ale to już zupełnie inna historia. Najważniejsze, że udało się wyjść z zaklętego kręgu, w którym każdy robił dobrze każdemu, a czytelnik otrzymywał niezbyt strawną papkę.