Wyrastanie z rapu/hip-hopu

[8na10]

polecam album muslimgauze - betrayal. świetne to pisania postów

[Patryk233]

Mnie zadziwia, że na przykład taki Ero popierdala w kolorowych ciuszkach i rapuje jakieś populizmy o politykach. Po prostu nie łapie tego, że można przez całe życie tkwić w tym hip-hopie. Niby spoko, bo to zajawka, ale z drugiej strony wygląda to komicznie.

[Opieronie]

Może dlatego że obraca się w zajawce grafficiarskiej.

[OmarStooleyman]

I prowadzi sklep hip-hopowy z ciuchami. Jak taki ma się ubierać? W sweterek w serek?

[Patryk233]

I prowadzi sklep hip-hopowy z ciuchami. Jak taki ma się ubierać?

Ooo, tego nie wiedziałem. Czyli uzasadnione jednak stilo.

[DoubleB]

dzisiaj była wizyta w serum

[d3nt]

[saturn]

granie na instrumencie z kolei to rzemiosło jak każde inne

Niekoniecznie. Np. w szkołach muzycznych uczą nie tylko rzemiosła (co nie zmienia faktu, że akurat do metod polskiego systemu kształcenia muzycznego mam zastrzeżenia). Chodzi o pewien etos pracy, zaplecze kulturowe.

i w czym sebixy są gorsze od typów jebiących helupę w kanał? serio pytam, przecież te czasy to była dopiero degrengolada, nie dało się przejść przez dworzec bez sadzenia buta w jakieś łapy chwytające za nogawkę

Nie chcę wartościować tragedii ludzkich, ale raczej zawsze będę przedkładał pójście w dragi z biedy, rozpaczy czy niezrozumienia (heroiniści) nad taki wybór z nudy i rozrzutności (klefedronowe oskarki).

prawdziwy intelekt koreluje ujemnie z byciem pretensjonalnym zjebem (kategoria ĄĘ), tylko że trzeba takich ludzi spotkać i tego doświadczyć aby zrozumieć jak bardzo oni różnią się od siebie na poziomie jednostki w każdym możliwym obszarze im dalej się zagłębić w to środowisko i jak bardzo statystyka dotycząca ogólnych ludzi nie znajduje tam żadnego zastosowania, dla człowieka z takim umysłem idea, że można przypisać go do jakiejś grupy o ogromnej liczebności z powodu tego jakiej muzyki słucha stanowi skrajny absurd i wręcz obelgę dla jego inteligencji, ludzie tacy są po prostu wolni od szufladek tego typu

Jest duża przestrzeń pomiędzy głupiutkimi oskarkami a prawdziwym intelektem. Są ludzie, którzy potrzebują się trochę zaszufladkować w jakiejś grupie bo ma to dla nich wymiar terapeutyczny. Nigdzie nie napisałem, że jestem jakimś geniuszem. Mój problem polega na tym, że kołaczę do szufladek, gdzie na razie nie pasuję (i boję się, że nigdy nie będę pasował). Ale one nie są wbudowane w komodę "dla wybitnych jednostek".

Dajcie spokój, nawiedzony typ z urojeniem jaśniepana, do tego oczywiście ZDIAGNOZOWANY, bo przecież to z miejsca podkreśla jego jakże wyobcowaną indywidualność, nigdy go nie zrozumiecie bo on czuje mocniej, lubi gitarę i studiował.

Co jest złego w byciu zdiagnozowanym? I jak to wpływa na indywidualność? Wiele osób ma diagnozę, moje zaburzenie nie jest wcale rzadkie. A gitar właśnie póki co nie lubię (a chciałbym) i to jest ten dramat. Tak, wydaje mi się, że pewne rzeczy odczuwam mocniej/gorzej sobie radzę z powściągnięciem niektórym emocji. Może wynikać to właśnie z mojego zdiagnozowanego zaburzenia. Nie usprawiedliwiam tym wszystkich swoich zachowań, ale nie mogę być głuchy na specyfikę swojego mózgu.

Twój główny zarzut w stosunku do rapu brzmi że jest to "gatunek muzyczny będący najniżej w hierarchii intelektu, dobrego smaku, dobroci.". Myślisz, że jak ktoś słucha rapu zamiast rocka to ma mniejsze szanse stać się dobrym i inteligentnym człowiekiem? Jeśli tak, to myślę że się mylisz, jeśli człowiek się czegoś uczy to koniec końców ma znaczenie czy i jak się tego uczył, a nie jakiej muzyki słuchał później lub wcześniej. Myślisz że np. jakiś matematyk z dobrego stałby się słabym bo zaczął słuchać Pikersa? Albo że jakiś typ zawiesi działalność charytatywną bo sobie posłuchał Malika?

Bardzo czarno-biało zadane pytania, ale (upraszczając)... tak. Mózg jest jak cera. Jeśli będziesz karmił go syfem to w najmniej odpowiednim momencie wyskoczy i eksploduje Ci ropny pryszcz. Może nie porzucisz od razu działalności dobroczynnej czy pasji matematycznej (Twoje przykłady), ale z biegiem czasu np. staniesz się bardziej grubiański, drażliwy, mnie wymagający od siebie itd.

twój problem ziomeczku polega na tym że porównujesz The Cure i Nirvany tego świata do kurwa Eripe i Okolicznego Elementu
rozumisz? to tak jakbyś porównywał jakąś największą wiochę z Woodstockowych eliminacji do jakiegoś Black Thoughta czy innego billy'ego woodsa
i taki sam problem mają ludzie rzucający na lewo i prawo stwierdzenia umniejszające rapowi poprzez znajomość tylko kilku mainstreamowych ksywek i to jeszcze kurwa z Polski

Ja wiem, że istnieje Łydka Grubasa w gitarach i Jimson w rapie, mam jakieś tam pojęcie, osłuchanie. Celuję w fajne, wartościowe zespoły, ale póki co nie potrafię się nimi zachwycić. Boję się, że mam bardzo słaby, prosty gust. Nie chcę się stać wyniosłym elitarystą, ale ważne dla mnie osoby potrafią sięgnąć po bardziej wymagające brzmienia i to mnie dołuje.
Odbiór zagranicznych artystów utrudnia mi trochę brak znajomości angielskiego. Wiem, żenada w tym wieku, ale to moja pięta achillesowa, nie wiem czy nie wynikająca z zaburzenia, bo innych rzeczy uczy mi się łatwo.

a na koniec dnia i tak w muzyce przede wszystkim chodzi o to jaki rytm lubisz
no ale zawsze można sobie do tego dorabiać ideologie

I tak i nie. Chciałbym lubić co innego, chciałbym żeby mój gust ewoluował? Czy chęć rozwoju to coś złego? Pewnie nie za wszelką cenę, ale gdzie się zaczyna i kończy ta "wszelka cena"? Po jakim czasie powinno się przestać próbować?

Może po prostu póki co jestem w takiej sytuacji życiowej, że nie mam wystarczającego skupienia by zachwycić się czymś więcej niż prostymi rytmami. Do momentu opublikowania mojego zapowiadanego posta, nie będę już raczej udzielał wypowiedzi na tematy muzyczne, bo mija się to z celem. Zobaczymy co będzie potem. Teraz odpisałem chyba wszystkim, którym miałem odpisać, przepraszam jeżeli kogoś pominąłem.

[2rzyn]

a tam pierdolisz, weź coś zarapuj

[Patryk233]

Czy są tu stare wygi po 30sce, którzy wciąż jarają się hip-hopem?

[OmarStooleyman]

Nie jaram się bo nie mam czym, wracam czasami do starych płyt i kawałków jakie towarzyszyły mi w klatkach, piwnicach, bunkrach i innych ogniskach. No i dla beki poskaczę do młodej Leosi jak rasowy milenials. Nastolatków płaczących, że ziomale się topią w opio jakoś już nie umiem słuchać. Nie mój sort problemu, nie moja już wrażliwość na świat.

[dziejaszek]

Czy są tu stare wygi po 30sce, którzy wciąż jarają się hip-hopem?

Mam 34 lata i czasem się jaram, o wiele, wiele rzadziej niż jak miałem 14.

[many-s]

Siema, jestem grubo po 30. Nie jaram się polskim rapem prawie wcale, zdarzają się wyjątki (Ćpaj Stajl, Młody Dzban, PRO8L3M z początków, jakieś poszczególne numery) ale USA to już inna bajka i lubię bardzo słuchać. Oczywiście wszystko w ramach rozsądku, jako rozrywka.

[the]

Ja mam lat 33 i ostatni raz się jarałem kiedyś tam i nie pamiętam czym.