Moderatorzy: gogi, con shonery
nobezprzesady pisze: ↑30 maja 2026, 23:27 W ogólnej opinii uchodzą za dwa najlepsze tomy z całego cyklu.
chciałem zamawiać, ale tera widzę, że jest jeszcze jakiś zbiór opowiadań pt coś się kończy, coś się zaczyna z 2000 roku - to też jest warte czytania?
To randomowe opowiadania autorstwa Sapkowskiego, chyba tylko jedno związane z Wiedźminem (alternatywne zakończenie, więc bez sensu czytać, nie znając całej sagi, bo tam się przewija cały korowód bohaterów z powiesci) i jedno w uniwersum Wiedźmina.
nie wiem, ale na reddicie czytałem to suchej nitki nie zostawiają na wiedźminowych powieściach, szczególnie od tego chrztu ognia wzwyż
Czytaj śmiało. A w przerwach, z "naszych", z racji sezonu wakacyjnego namawiam by obczaić "Żółte ślepia", "Karaibską krucjatę" i "Nie ma tego Złego" Mortki.baqlashan pisze: ↑wczoraj, 10:40 w tym threadzie np obraz jest taki, że generalnie to chwalą opowiadania, a powieści cisną, że hej
https://www.reddit.com/r/books/comments ... ed_really/
Tzn poszczególne sceny klasyk, wiadomo, miałem na myśli że rozwiązanie części wątków jest pospieszone i nie zawsze sensowne, np. końcowy los drużyny chociażby - rozegrał to jak MG a nie pisarz, uciął jebs i tyle. Sekwencje z Ciri też momentami ciut za długie i przegadane.
ja np wolę opowiadania bo jestem fanem skondensowanej formy. te konanowe np gdzie jedno opowiadanie to taki jeden dłuższy sidequest jest o tyle przyjemne w formie, że przypomina budową spisane bajdy opowiadane przy ogniskach. jest tam element takiej mityczności, niedopowiedzenia - na dłuższą metę nie do uchwycenia w rozbudowanej prozie, która rozbija się o detale i szczegółowe rozpisywanie relacji między bohaterami. poza tym - nie wiem jak u sapka, ale mnie osobiście męczy, kiedy tego typu epopeje fantasy skupiają się głównie na relacjach między postaciami a nie ciekawej budowie świata przedstawionego. z drugiej strony, kiedy przygoda ginie w gąszczu jakiegoś politikal mambo-dżambo też mnie to nudzi. nie chodzi o wysunięcie na pierwszy plan akcji jako takiej, ale sprawienie by klimat ujęty w powieści był na tyle wiarygodny i namacalny, żeby on sam mnie motywował do pochłaniania tego świata - większość powieści tego nie ma i zamienia się w nowele, dla których nieważny jest gatunek literacki, bo robi tylko za okreslony setting, a wszystko rozbija się o lepiej lub gorzej zarysowany wątek relacji. weźmy np takiego lotra - to dzieło jest tak wielkie, właśnie dlatego, że to przede wszystkim przygoda napędza całą tę historię. jest tam miejsce na sprawy miłosne, politikal biznes, czy intrygi - ale nigdy nie jest czczą pisaniną - tolkien poprowadził to na tyle umiejętnie, że te opisy współgrają z głównym questem całkowicie naturalnie. i nie wiem jak jest w powieściowym wiedźminie, ale nie zamierzam tego sprawdzać, bo zdania malkonentów, które wyczytałem w necie mi wystarczają jako alarm by nie poświęcać na to takiego ogromnego nakładu czasu bym sam się musiał o tym przekonać / nie przekonać. a opowiadania? opowiadania łyknę w wolnej chwili z wielką chęcią. skondensowana forma!Jose pisze: ↑wczoraj, 10:45 Za gówniaka też wolałem opowiadania, bo tam SIĘ DZIEJE, pościgi, strzelaniny, skurwysyny, to nie film, w sadze jest dużo wątków społecznych/politycznych, które zacząłem doceniać przy drugim-trzecim czytaniu i imo to też duża zaleta sagi, ale też pewnie dla ludzi, którzy sobie grali w grę i liczyli na zabijanie potworów to będzie spory minus.
Też mi się rymuje z Sapkiem, bo chyba czyta ten sam lektor.Ja tak tego nie odebrałem. Dla mnie to był gruby zaskok i taki dobry klaps w ryj. Wiadomo że są pytania po co ten czy tamta, ale to właśnie czyni to zakończenie zajebistym i dlatego się po tylu latach wciąż sie o tym dyskutuje.dr zjeb pisze: ↑wczoraj, 10:56Tzn poszczególne sceny klasyk, wiadomo, miałem na myśli że rozwiązanie części wątków jest pospieszone i nie zawsze sensowne, np. końcowy los drużyny chociażby - rozegrał to jak MG a nie pisarz, uciął jebs i tyle. Sekwencje z Ciri też momentami ciut za długie i przegadane.
Discord